VPhotO

Short Fic: “Don’t Leave Me”

វីរិយា — Sun, 17 Aug 2008 05:08:32 +0000

By VphotO៚

“កុំទៅបានទេ?…” ខ្ញុំឃាត់គេទាំងសំឡេងខ្សាវៗ ព្រោះនៅពេលនេះរាងកាយខ្ញុំល្វើយខ្លាំងណាស់ ប្រហែលមកពីគ្រុនសន្ធំព្រោះតែដើរហាលភ្លៀងកាលពីថ្ងៃល្ងាចហើយ ។

“….” គេដើរបែរខ្នងដាក់ខ្ញុំរហូតដល់មាត់ទ្វារ មុនពេលទាញទ្វារបើកចេញទៅ គេបានងាកមកមើលមុខខ្ញុំហើយញញឹមដាក់ខ្ញុំម្តងទៀត ។

“កុំ … កុំអី កុំទៅអី…” ទោះប្រឹងស្រែកខ្លាំងប៉ុនណា ក៏គេមិនអាចឮបានដែរ ព្រោះពេលនេះសូម្បីតែខ្លួនខ្ញុំ ក៏មិនឮសំឡេងខ្លួនឯងដែរ អ្វីដែលខ្ញុំឮគឺសំឡេងបិទទ្វារ ដែលវាខ្ទរពេញត្រចៀកខ្ញុំនៅពេលនេះ ត្របកភ្នែករបស់ខ្ញុំបើកលែងរួចហើយ ប្រហែលជាថ្នាំផ្តាសាយកំពុងបញ្ចេញឫទ្ធិ ។

——————————

“ក្រោកឡើង…អ្នកគ្រូអីក៏ស្ពឹកម៉្លេះ!…” សុធី វាជាសំឡេងរបស់សុធី ខ្ញុំប្រឹងបើកភ្នែកពត់ដៃពត់ខ្លួន បណ្តេញភាពស្ពឹកស្រពន់បណ្តាលមកពីការគេងមិនស្រួលបួល ។

“ថ្ងៃនេះអត់បង្រៀនពេលព្រឹកទេ…សុំគេងបន្តិចទៀតសិន” ក្រោយពេលបើកភ្នែកល្មមឲ្យប្រាកដក្នុងចិត្តថាជាសុធីហើយ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់បិទភ្នែកហើយគេងបន្ត ព្រោះមិនទាន់អស់ងងុយនៅឡើយ ។

“យប់ម៉ិញនៅដល់យប់ជ្រៅទៀតហើយមែនទេ បានជាមកគេងនៅនឹងតុធ្វើការអញ្ចឹង…” សុធីមិននិយាយមាត់ទទេ ទេ ព្រោះនៅពេលនេះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនរបស់ខ្ញុំស្រាលជាងមុន ហើយកំពុងត្រូវបានហោះក្នុងអាកាស ដែលមានរង្វង់ដៃដ៏រឹងមាំមួយគូកំពុងត្រកងបីខ្ញុំ ។

“បើចង់គេងត ក៏មិនត្រូវគេងនឹងតុអញ្ចឹងដែរ … គេងសណ្តូកឲ្យស្រួលនៅលើគ្រែឯណេះវិញ…” បីខ្ញុំបណ្តើរសុធីរអ៊ូរបណ្តើរ នៅពេលនេះរាងកាយរបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេទម្លាក់ថ្នមៗលើគ្រែ ទាំងខ្ញុំនៅបិទភ្នែកដដែល ។

“គេបានតែមួយម៉ោងទៀតទេណា … ត្រូវក្រោករៀបចំខ្លួននៅបង្រៀនសិស្សណាអ្នកគ្រូ …” សុធីឱនមកខ្សិបដាក់ត្រចៀកខ្ញុំ នឹងថើបថ្ងាស់ខ្ញុំយ៉ាងទន់ភ្លន់ ហើយក៏ទាញខ្លួនខ្ញុំឲ្យគេកើយស្មារគេ ខ្ញុំទទួលបានភាពកក់ក្ដៅពីផែនទ្រូង និងរង្វង់ដៃដ៏រឹងមាំមួយគូនេះណាស់ ។

“អឺ….” ខ្ញុំញញឹមតបទាំងបិទភ្នែក ជាសញ្ញាប្រាប់ថាទទួលបញ្ជាលោកនាយ រួចហើយខ្ញុំក៏គេបន្តទៀត ។

គេងលក់យូរប៉ុនណាហើយក៏មិនដឹង មកដឹងខ្លួនម្តងទៀតនៅពេលទូរស័ព្ទដៃរបស់ខ្ញុំ បញ្ចេញសំឡេងរោទ៍ឡើង ប្រាប់ម្ចាស់វាថា កំពុងមានគេហៅចូលមកហើយ ។

“អាឡូ…” ខ្ញុំស្រវាចាប់ទូរស័ព្ទដៃ ចុចទទួលហើយប្រញាប់និយាយទាំងបិទភ្នែក ។

“អស់ពេលគេងហើយ មុន្នី សល់ពេលតែមួយម៉ោងទៀតទេ ក្រោកឡើងត្រៀមខ្លួនទៅបង្រៀន” សុធី ដាស់ខ្ញុំម្ដងទៀតតាមរយៈទូរស័ព្ទ ។

ខ្ញុំប្រញាប់បើកភ្នែកធំៗមើលនាឡិកាព្យួរជញ្ជាំង ដែលពេលនេះទ្រនិចរបស់វាចង្អុលប្រាប់ថាម៉ោងប្រាំបី ខ្ញុំក្រោកចេញពីលើគ្រែហើយដើរសំដៅទៅបន្ទប់ទឹកជាបន្ទាប់ ព្រោះព្រឹកនេះខ្ញុំត្រូវចូលបង្រៀននៅម៉ោងប្រាំបួន ។

“ដឹងហើយ ក្រោកហើយ ប៉ុណ្ណឹងសិនបានហើយណា ខ្ញុំចូលបន្ទប់ទឹក” ខ្ញុំឆ្លើយទៅសុធីទាំងកំបុតៗហើយក៏ចុចទូរស័ព្ទដាក់ចុះទៅ ។

—————————————————————-

ខ្ញុំស្គាល់សុធីកាលបីឆ្នាំមុន ហើយយើងបានប្រែប្រួលទំនាក់ទំនង ជិតស្និទ្ធនឹងគ្នាប្រហែលពីរឆ្នាំហើយ ។ “ជិតស្និទ្ធ”ដល់កម្រិតណាឬ? គឺខ្ញុំទុកចិត្តគេរហូតមិនប្រកែកនៅពេលគេទាមទារចម្លងកូនសោរបន្ទប់ជួលរបស់ខ្ញុំ ហើយក៏មិនដែលបារម្ភថាគេនឹងចេញចូលមកពេលណាដែរ ឬមកធ្វើអ្វីផ្ដេសផ្ដាស ព្រោះសុធីគេគោរពការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំជានិច្ច ។

ក្រោយពីឪពុកខ្ញុំស្លាប់បានមួយឆ្នាំ ដោយសារជំងឺមហារីកសួតបណ្តាលផ្សែងបារីកាលពីប្រាំមួយឆ្នាំមុន ម្តាយខ្ញុំក៏រៀបការជាមួយប្តីថ្មី ជាឆ្នាំដែលខ្ញុំប្រឡងជាប់បាក់ឌុបល្មម ។ ដោយសារហេតុផលជាច្រើនយ៉ាង បានធ្វើឲ្យសម្រេចចិត្តសុំម្តាយប្រឡងចូលរៀនមហាវិទ្យាល័យនៅឯភ្នំពេញ ហើយម្តាយខ្ញុំក៏មិនបានបដិសេធ ។ ហេតុផលដែលថានោះមានដូចជា ៖ ខ្ញុំចង់រៀនបន្តឲ្យខ្ពស់ ដោយសារជីវភាពរបស់គ្រួសារយើងចាត់ក្នុងឋានៈសមរម្យ ហើយម្យ៉ាងទៀតនោះ ខ្ញុំមិនសូវត្រូវធាតុគ្នាជាមួយឪពុកចុងខ្ញុំប៉ុន្មានទេ ហេតុផលចុងក្រោយនេះ ក៏ប្រហែលជាហេតុផលដែលម្តាយខ្ញុំមិនប្រកែក ដែលនឹងឲ្យកូនស្រីរបស់គាត់មករៀននៅភ្នំពេញ ដោយអាស្រ័យក្រោមដំបូលផ្ទះជួលរបស់ញាតិសាច់ឆ្ងាយតែឯង ។

ខ្ញុំបានប្រឡងជាប់ផ្នែកអក្សរសាស្ត្រនៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ ។ នៅឆ្នាំទី៣ ខ្ញុំបានសាកល្បងរកការងារធ្វើក្រៅម៉ោង ដើម្បីបានបទពិសោធន៍ និងរកកម្រៃដើម្បីជួយកាត់បន្ថយការចំណាយរបស់ម្តាយខ្ញុំផងដែរ ។ ខ្ញុំបានការងារធ្វើជាគ្រូបង្រៀនភាសាខ្មែរក្រៅម៉ោង សិស្សថ្នាក់ទីប្រាំនៅសាលាឯកជនមួយ ។ ហើយខ្ញុំក៏បានបង្រៀនបន្តនៅសាលានេះរហូតដល់សព្វថ្ងៃ តែពេលនេះខ្ញុំបង្រៀនពេញម៉ោង ហើយមាននាទីបន្ថែមជា គឺជាអនុរក្សមើលការខុសត្រូវសិស្សថ្នាក់ទីប្រាំទាំងអស់ ។

កាលពីបីឆ្នាំមុន សិស្សថ្នាក់ទីប្រាំមួយក្រុមបង្ករឿងវាយតប់គ្នាក្នុងសាលា លោកនាយកប្រគល់តួនាទីឲ្យខ្ញុំធ្វើជាអាជ្ញាកណ្តាលដោះស្រាយជម្លោះ ។ បន្ទាប់ពីដោះស្រាយជាមួយក្មេងៗរួចរាល់ហើយ សាលាតម្រូវឲ្យអញ្ជើញអាណាព្យាបាលសិស្សមកទទួលសិស្ស និងផ្តល់ដំណឹងជូនពួកគាត់ ។ កាលណោះ សុធី មកទទួលក្មួយប្រុសគេ ដែលជាអ្នកបង្ករឿងជំនួសបងប្រុសខ្លួន ដែលជាប់រវល់ការងារមកមិនបាន ។ ដើមឡើយខ្ញុំគិតថាសុធីជាឪពុករបស់ក្មេងនោះ តែគេប្រញាប់ប្រកែកភ្លាមៗថាគេជាពូទេ ហើយនៅ”កម្លោះ”ទៀត ។

តាំងតែពីថ្ងៃនោះមក ពូសុធីម្នាក់នេះ មកជូននិងទទួលក្មួយនៅសាលារាល់ថ្ងៃ សុធីបានប្រើក្មួយប្រុសជាស្ពាន់ ដើម្បីទំនាក់ទំនងឲ្យបានស្គាល់ និងជិតដិតជាមួយខ្ញុំ ។ ចំណាយពេលមួយឆ្នាំពេញទម្រាំខ្ញុំព្រមចិត្តទន់ ព្រមចេញទៅញ៉ាំបាយជាមួយគេ (First Date) តាំងពីពេលនោះមក សម្ព័ន្ធភាពរបស់យើងបានកើនឡើងបន្តិចម្តងៗ ។ មកទល់សព្វថ្ងៃចាស់ទុំទាំងសងខាងក៏បានទទួលដឹង ថាយើងមានទំនងទំនងជាមិត្តយល់ចិត្តគ្នា កំពុងសិក្សាស្វែងយល់ពីគ្នាទៅវិញទៅមក មុនពេញយើងសម្រេចចិត្តប្រើជីវិតរួមគ្នានៅថ្ងៃអនាគត ។

ខ្ញុំជាមនុស្សនិយាយត្រង់ មាត់រឹង ហើយមិនសូវទន់ភ្លន់ (ចំពោះតែសុធីម្នាក់ទេ) ខ្ញុំមិនយល់ខ្លួនឯងដែរថាហេតុអ្វី បានជាខ្ញុំធ្វើបែបនេះដាក់សុធី ទាំងៗសុធីបានយកចិត្តយកថ្លើម សម្តែងចេញនូវកាយវិការទន់ភ្លន់ ហើយថែមទាំងយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយខ្ញុំខ្លាំងទៀតផង ។ សំខាន់ខ្ញុំព្យាយាមគេចវេសជាច្រើនដង នៅពេលដែលសុធីប្រាប់ថាចង់ឮពាក្យថា “ស្រឡាញ់” ចេញពីមាត់ខ្ញុំ ។ ទោះជាគេប្រើវិធីណាក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅមាត់រឹងមិនទាន់ព្រមនឹងនិយាយពាក្យនេះជាមួយគេនៅឡើយ ប្រហែលខ្ញុំនៅ “អៀន” ឬខ្ញុំគិតថាមិនចាំបាច់សម្តែងចេញតាមពាក្យនិយាយស្តី ។

————————————–

“អាឡូ… ដល់ណាហើយហ្នឹង មុន្នី?” សុធី ទូរស័ព្ទមកខ្ញុំ

“មកដល់ផ្ទះហើយ…ហើយធីនៅ…” សំណួរដែល បម្រុងនឹងសួរថាគេនៅឯណាត្រូវបានបញ្ចប់នៅ ពេលដែលខ្ញុំបើកទ្វារបន្ទប់ជួល សុធី កំពុងឈរនៅមាត់ទ្វារញញឹមពព្រាយមកដាក់ខ្ញុំ ។

“សម្បូរណ៍លុយទូរស័ព្ទណាស់អី ដឹងថាដល់ម៉ោងចេញមកផ្ទះហើយ នៅតេមកសួរទៀត” ខ្ញុំតវ៉ាគេភ្លាមៗបន្ទាប់ពីបិទទ្វារបន្ទប់ ។

“ហើយកំពុងធ្វើអីហ្នឹងសុធី?” មានក្លិនចម្លែកនៅក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំ

“ធ្វើសុគីស៊ុប” សុធីតប

“បើចង់ញ៉ាំម៉េចមកប្រាប់មក ចេញទៅញ៉ាំខាងក្រៅស្រូលជាង មិនបាច់ធុំក្លិនពេញបន្ទប់ខ្ញុំផង” នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំតបទៅមនុស្សដែលហត់ខ្លួនធ្វើស៊ុបឲ្យខ្ញុំញ៉ាំ និយាយចេញហើយដូចជាអាណិតគេយ៉ាងម៉េចទេ ខំធ្វើឲ្យញ៉ាំហើយមិនអរគុណមួយម៉ាត់តែបែរជាស្តីឲ្យថែមទៀត ។

“ហើយម្យ៉ាងនាំឲ្យតែហត់សុធីឯងទៀត” ខ្ញុំត្រូវប្រញាប់ប្រាប់ឲ្យគេដឹងថាខ្ញុំក៏បារម្ភពីគេដែរ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យគេលំបាកព្រោះខ្ញុំទេ ម្យ៉ាងព្រោះខ្ញុំខ្លាចគេអន់ចិត្ត ។

“មានហត់អីមុន្នី ទិញគ្រឿងគ្រៅនៅផ្សារឡាក់គីស្រាប់ៗ ទៅងូតទឹកសិនទៅចាំចេញមកញ៉ាំ” សុធី នៅរក្សាស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខដដែល ស្នាមញញឹមនេះហើយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំ នឹកស្តាយជានិច្ចរាល់ដងបន្ទាប់ពីខ្ញុំប្រើពាក្យសម្តីធ្ងន់ដាក់គេ ហើយគេមិនខឹង បែរជាមានស្នាមញញឹមលេចឡើងលើផ្ទៃមុខ បង្ហាញថាគេសុំទោសខ្ញុំដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំខឹងទៅវិញ ។

“នឹកឃើញម៉េចហ្នឹង បានជាមកធ្វើស៊ុគីញ៉ាំ?” ខ្ញុំសួរទៅ សុធី ទាំងមាត់ខ្ញុំពេញដោយស្ពៃដែលសុធីស្រុះឲ្យ ។

“ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃពិសេស ខ្ញុំចង់នៅជាមួយមុន្នីតែពីនាក់” សុធីឆ្លើយ

“ថ្ងៃពិសេស?” ខ្ញុំសួរទៅវិញ ថ្ងៃអីទៅខ្ញុំនឹកមិនឃើញទេ បុណ្យអីទេដឹង? ចូលឆ្នាំក៏មិនមែន នេះតែប្រាំពីរកណ្តាលឆ្នាំហ្នឹង ។

“នឹកមិនឃើញមែនអ្ហេ?” សុធី ងើបមុខពីឆ្នាំងស៊ុប ចងចិញ្ចើមសួរខ្ញុំ ។

“នឹកឃើញអី សុធី?” ខ្ញុំនឹកមិនឃើញមែន ហើយក៏មិនបានប្រឹងគិតដែរ ។

“ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់ មុន្នី ថ្ងៃកំណើតខ្លួនឯងក៏ភ្លេចដែរ ” សុធី ក្រវីក្បាលតិចៗទំនងហួសចិត្តនឹងខ្ញុំដែលមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្លួនឯង និង ‘មនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ផងដែរ’ ។

“មានភ្លេចឯណា… ថ្ងៃខួបកំណើតមានអីពិសេសទៅ” ខ្ញុំឆ្លើយដោះសារនឹងសុធី តែឱនមុខចុះមិនហ៊ានសម្លឹងក្រសែភ្នែករបស់គេទេ ។

“បើភ្លេចក៏ប្រាប់ថាភ្លេចទៅ មុន្នី អើយ … មិនមានអីពិសេស តែវាក៏មិនមែនជាថ្ងៃធម្មតា … ” សុធី ឆ្លើយឌឺដាក់ខ្ញុំ និយាយរួចយើងទាំងពីរនាក់នៅស្ងៀម ។

“សុធី” ពេលខ្ញុំងើបមុខឡើងមើលសុធី ឃើញគេកំពុងសម្លឹងមុនទៅហើយ យើងសម្លឹងមុខគ្នាមួយសន្ទុះ រួចខ្ញុំក៏ហៅឈ្មោះគេ ។

“មុន្នី បើមុន្នីនៅគិតតែពីរឿងការងារ ហើយមិនយកចិត្តទុកដាក់ខ្លួនឯងអញ្ចឹង ធ្វើម៉េចខ្ញុំអាចទុកចិត្តបាន ថាមុន្នីអាចមើលថែខ្លួនឯងបាន?” សុធីដកដង្ហើមធំ និងបញ្ចេញក្រសែភ្នែកព្រួយបារម្ភមើលមកខ្ញុំ ។

“ខ្ញុំមិនអាចមើលថែខ្លួនឯងក៏មិនអីដែរ ព្រោះអីខ្ញុំមានសុធីចាំមើលថែរខ្ញុំហើយហ្នឹង” និយាយរួចសុធីក៏ដើរមកឱបខ្ញុំពីក្រោយ ។

“ខ្ញុំស្រឡាញ់មុន្នី ខ្ញុំចង់មើលថែមុន្នី ហើយចង់នៅជាមួយមុន្នីតែពីរនាក់អញ្ចឹងរហូតទៅ” សុធីនិយាយរួចក៏ឱនមកថើបថ្ងាស់ខ្ញុំថ្នមៗ ។

“- - - - - - -” ខ្ញុំមិនតបគេទេ តែខ្ញុំឱបគេរឹតណែនជាមុនជាសញ្ញាបង្ហាញប្រាប់ថាខ្ញុំយល់ពីអ្វីដែលសុធីកំពុងប្រាប់ ព្រោះពេលនេះខ្ញុំដឹងច្បាស់ហើយថា ខ្ញុំស្រឡាញ់សុធីខ្លាំងណាស់ តើសុធីដឹងទេ បើគ្មានសុធីទេ ជីវិតក្មេងស្រីជនបទម្នាក់នេះមិនដឹងជារសាត់អណ្តែតដល់ណាទេ តើអ្នកណាគេនឹងមកចាំយកចិត្តទុកដាក់ខ្វាយខ្វល់ពីខ្ញុំដូចសុធីរបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះទៅ គ្មានទេ សូម្បីតែម្តាយបង្កើតខ្ញុំក៏គាត់មិនសូវខ្វល់ខ្វាយពីខ្ញុំដូចសុធីដែរ ។

បន្ទាប់ពីថ្ងៃនោះមកសម្ព័ន្ធភាពរបស់ខ្ញុំនឹងសុធី កាន់តែមានភាពផ្អែមល្អែមកើនឡើងមួយកម្រិតទៀត បើទោះជាយើងមិនសូវបានជួបមុខគ្នាជាប្រចាំក៏ដោយ ក៏សុធីនៅតែទូរស័ព្ទមកតឿនខ្ញុំឲ្យធ្វើនេះ ធ្វើនោះ ពេលខ្លះប្រាប់ឲ្យប្រញាប់ចូលគេង កុំនៅអានសៀវភៅយប់ពេកប្រយ័ត្នក្រោកទៅធ្វើការយឺត ញ៉ាំអីពេលព្រឹកហើយ ឬ នៅ ទោះយ៉ាងណាក៏ត្រូវតែញ៉ាំ ព្រោះចំណីពេលព្រឹកសំខាន់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់រាងកាយមនុស្សយើង ។

ស្តាប់ៗទៅគួរឲ្យធុញណាស់មែនទេ? តែសម្រាប់ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំមិនធុញទេ ខ្ញុំហាក់ទទួលបានភាពកក់ក្តៅទៅវិញទេរាល់ដងពេលតែដឹងថាសុធីបារម្ភពីខ្ញុំ នៅពេលណាដែលគេមិនតេមក ឬ តេមកយឺតខ្ញុំហាក់ដូចជារសេះរសោះនៅមិនសុខទៅវិញទេ សុធីដឹងទេថាសុធីធ្វើឲ្យខ្ញុំធ្លាប់ខ្លួនហើយ ។

មួយរយៈនេះសុធីមិនសូវបានមករកខ្ញុំទេ ហើយយើងក៏មិនសូវបានចេញក្រៅជាមួយគ្នាដែរ ព្រោះគេរវល់ជួយបងប្រុសច្បងគេ រកសំឡេងក្នុងយុទ្ធនាការឃោសនាបោះឆ្នោត ។ សុធី ជាកូនពៅបន្ទាប់ពីឪពុកម្តាយស្លាប់អស់ទៅ បងប្រុសច្បងរបស់គេបានយកសុធីមកចិញ្ចឹមទំនុកបម្រុង ។ ដោយសារការងារគាត់ជាអ្នកនយោវាច្រើនពេក ទើបគាត់តែងផ្តល់សិទ្ធិជាអាណាព្យាបាលលើកូនប្រុសគាត់ឲ្យទៅសុធី ដែលនេះហើយជាមូលហេតុធ្វើឲ្យយើងទាំងពីរនាក់បានជួប និង ស្គាល់គ្នា ។

ល្ងាចថ្ងៃសុក្រសុធីបានទូរស័ព្ទមកខ្ញុំ

“មុន្នី ដល់ផ្ទះឬនៅ? ”

“ដល់មួយសន្ទុះហើយធី”

“កំពុងធ្វើអីហ្នឹង?”

“គេងសម្រាកបន្តិច មុនហ្នឹងត្រូវទឹកភ្លៀង ខ្ញុំភ្លេចយកអាវភ្លៀងដាក់ក្រោមកែបម៉ូតូ”

“ចំមែន! មុន្នីអ្ហើយមុន្នី ខ្ញុំរវល់ពេកថ្ងៃនេះ ខ្ញុំភ្លេចតឿនមុន្នីឯង ឃើញភ្លេចទាល់តែបាន”

“មិនអីទេធី ខ្ញុំឈឺក្បាលបន្តិចបន្តួច គេងសម្រាកមួយភ្លែតអស់អីហើយ”

ដាក់ទូរស័ព្ទចុះបានមួយសន្ទុះ សុធី ក៏ចូលមកដល់ផ្ទះខ្ញុំ គេបានមកចាត់ចែងឲ្យខ្ញុំផឹកថ្នាំ ហើយឲ្យខ្ញុំគេងសម្រាក ។

“មុន្នី ស្អែកនេះខ្ញុំទៅមណ្ឌលគីរីពីរ-បីថ្ងៃ បងប្រុងគាត់ឲ្យខ្ញុំជួយបើកឡានជូនពួកម៉ាកគាត់មកពីស្រុកក្រៅ”

“ទៅដើរលេង ឬទៅធ្វើការសុធី” ខ្ញុំងើយមើលមុខសុធី ដែលគេងឱបខ្ញុំពីក្រោយ ។

“ទាំងពីរយ៉ាងហ្នឹង” សុធីអង្អែលសក់ខ្ញុំហើយ ឱនថើបថ្ញាស់ខ្ញុំតិចៗរួចគេបន្ត

“ទៅជាមួយខ្ញុំណាមុន្នី បងគាត់ទៅឃោសនាបោះឆ្នោតនៅទីនោះថ្ងៃចុងក្រោយ ហើយមិត្តគាត់មកពីស្រុកគេចង់ទៅមើល ស្អែកថ្ងៃសៅរ៍
តើហ៍” សុធីបបួលខ្ញុំ

“ថ្ងៃសៅខ្ញុំបង្រៀនថែមម៉ោង នាយកគាត់សុំឲ្យជួយតែពីរខែទេ ខ្ញុំមិនហ៊ានសុំច្បាប់គាត់ទេខ្លាចចិត្តគាត់” ខ្ញុំប្រាប់សុធី តាមពិតស្តាយក៏ដែរ បើមិនជាប់រវល់ខ្ញុំក៏ចង់ទៅលេងជាមួយសុធីចង់ទៅស្គាល់មណ្ឌលគីរីនឹងគេម្តង ។

“តែមុន្នីត្រូវសន្យាថាមើលថែរខ្លួនឯងឲ្យបានល្អ” សុធីបង្វិលមុខខ្ញុំឲ្យសម្លឹងមើលមុខគេ ។

“ចាស៎ ដឹងហើយប៉ាៗ…” ខ្ញុំតបសុធីវិញកំប្លែងៗ តែពេលនេះខ្ញុំឈឺក្បាលរងៀមៗ ថែមទាំងធ្ងន់ត្របកភ្នែកទៀត ។

“ងងុយគេងហើយមែនទេ? ញ៉ាំថ្នាំផ្តាសាយវាអញ្ចឹងហើយ សំងំគេងទៅ បន្តិចទៀតបានខ្ញុំទៅ មិនទាន់បានរៀបឥវ៉ាន់ផង”

“សុធីទៅរៀបចំអីវ៉ាន់ទៅ ខ្ញុំអត់អីទេ” ខ្ញុំប្រាប់ទៅសុធីអញ្ចឹងមែន តែក្នុងចិត្តខ្ញុំហាក់កំពុងបញ្ជាមកមាត់ខ្ញុំឲ្យឃាត់មិនឲ្យសុធីទៅ តែខ្ញុំមិនចង់ឲ្យគេមានបញ្ហាដោយសារខ្ញុំទេ ។

“ចាំបន្តិចទៀត ខ្ញុំទូរស័ព្ទហៅ ស្រីកា ឲ្យមកគេកំដរ មុន្នី បន្តិចទៀតប្រហែលមកដល់ហើយ ចាំគេមកដល់ចាំខ្ញុំទៅ” ស្រីកា ជាមិត្តជិតស្និទ្ធបំផុតរបស់ខ្ញុំបន្ទាប់ពីសុធី នៅភ្នំពេញនេះមានតែស្រីកាដែលជិតស្និទ្ធនឹងខ្ញុំ ។ យើងរៀនជាមួយគ្នា ធ្វើការជាមួយគ្នា ហើយមិត្តម្នាក់នេះក៏ជាមេអណ្តើកឲ្យខ្ញុំនឹងសុធីដែរ ព្រោះគ្រួសារសុធី និង ស្រីកា រាប់អានគ្នាយូរហើយ ។

សំងំគេងបានមួយសន្ទុះ ខ្ញុំឮសុធីនិយាយទូរស័ព្ទ “ស្រីកា មកដល់ណាហើយ? … … … បាទ! អញ្ចឹងចាំខ្ញុំចេញទៅចាក់សោរឲ្យ” ប្រហែលស្រីកាមកដល់ហើយ នាងមិនមានសោរចាក់ចូលបានជាទូរស័ព្ទហៅសុធីឲ្យទៅបើករបងឲ្យ ។

“- - - - - - -” សុធីមិនបាននិយាយអ្វីទេ គេប្រហែលជាគិតថាខ្ញុំកំពុងគេងលក់ ។ ខ្ញុំមិនបានគេលក់ទេ តែខ្ញុំមិនដឹងជាកើតអ្វី វារងៀមៗឈឺពេញខ្លួន ប្រហែលគ្រុនសន្ធំ មានអារម្មណ៍ពាក់កណ្តាលភ្ញាក់ពាក់កណ្តាលគេងលក់ រវើរវាយ ។

សុធីក្រោកចេញពីគ្រែថ្នមៗ ឱនមកថើមថ្ងាស់ និងអង្អែលក្បាលខ្ញុំយ៉ាងថ្នាក់ថ្នម ខ្ញុំប្រឹងបើកភ្នែក មើលមុខសុធី ។ សុធីមិនបាននិយាយអ្វីទេ គេញញឹមដាក់ខ្ញុំ ជាស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយភាពកក់ក្ដៅ ស្នាមញញឹមដែលខ្ញុំគ្មានថ្ងៃនឹងបំភ្លេចបាន ។ សុធីថើបថ្ងាស់ខ្ញុំម្តងទៀត ហើយដើរបែរខ្នងចេញទៅ ។

“— — —” ខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីស្រែកក្នុងចិត្ត ព្រមជាមួយទឹកភ្នែកហូរឃាត់សុធី ដែលបានចេញទៅបាត់ហើយ បន្ទាប់ខ្ញុំក៏៏គេងលក់ម្តងទៅ ។

————————————————

“ទីត ទី ទីទ ទីត” សំឡេងទូរស័ព្ទខ្ញុំរោទ៍ដាស់ខ្ញុំ ។

“អាឡូ…” ស្រវាចាប់ទូរស័ព្ទបានហើយប្រញាប់ចុចទទួលភ្លាម ។

“នែ៎ អ្នកគ្រូសម្ពឹក ភ្ញាក់ឡើងគិតដេកដល់ណាណឹង? កន្លះម៉ោងទៀតយើងទៅដល់ហើយ! ល្មមភ្ញាក់ត្រៀមខ្លួនឲ្យហើយទៅ ទៅវត្តទៅវ៉ា ទាល់តែទៅព្រឹកបន្តិចទើបប្រគេនចង្ហាន់លោកទាន់ពេល មិនមែនទៅដើរផ្សារសូរិយា នឹកចង់ទៅថ្មើរម៉ានក៏បាននោះទេ” សំឡេងស្រួយស្រែសនេះ គ្មានអ្នកណាផ្សេងក្រៅពីរស្រីកាមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំទេ តេមកទេសនាទាំងព្រឹកតែម្មង ។

“អឺ អឺ ងើបហើយ!…” ខ្ញុំឆ្លើយតែអញ្ចឹងទេ ក្នុងចិត្តគិតថាសុំមួយស្រលេតទៀតសិន ហើយខ្ញុំក៏បិទភ្នែកគេងបន្តតាមការគិតមែន ។

——————————————————–
“ជុប…” សំឡេងថើបថ្ងាស់ខ្ញុំ ហើយអ្នកដែលថើបកំពុងតែយកដៃមកអង្អែលក្បាលខ្ញុំតិចៗទៀត ។

“ក្រោកឡើង…អ្នកគ្រូអីក៏ស្ពឹកម៉្លេះ!…” សុធី វាជាសំឡេងរបស់សុធី

“ភ្ញាក់ឡើង ថ្ងៃហើយ ចង់គេងដល់ម៉ោងប៉ុន្មាន?” សុធី មែនជាសំឡេងសុធី ខ្ញុំចាំសំឡេងរបស់គេបានច្បាស់ណាស់ ។

“ភ្ញាក់ឡើង… តិចហួសម៉ោងលោកឆាន់” ពេលខ្ញុំបើកភ្នែកឡើង ខ្ញុំមិនបានឃើញសុធីទេ តែខ្ញុំឃើញស្រីការ ដែលកំពុងដាស់ខ្ញុំ ។

“ស្រីកា ខ្ញុំបានឮសំឡេងសុធី សុធី គេមកដាស់ខ្ញុំ ខ្ញុំឮសំឡេងគេមែនណាស្រីកា ខ្ញុំពិតជាឮមែន” ខ្ញុំស្រែកទ្រហោយំមិនក្រែងខ្លាចចិត្តអ្នកណាទេ ។

“ស្រីកា គេទៅណាបាត់ហើយ? គេទៅណាបាត់ហើយ ខ្ញុំអត់ចង់ឲ្យគេទៅណាចោលខ្ញុំទេ ជួយប្រាប់គេផង ថាកុំទៅចោលខ្ញុំអី”

“មុន្នី ស្ងប់អារម្មណ៍បន្តិចទៅ សុធីគេទៅបានសុខហើយ ថ្ងៃនេះយើងទៅវត្ត ធ្វើបុណ្យឲ្យសុធីណាមុន្នី” ស្រីការទះស្មារ និងនិយាយលោងលោមខ្ញុំ ។

ពិតមែនហើយ សុធី ទទួលគ្រោះថ្នាក់ចរាចរពេលទៅមណ្ឌលគីរី ថ្ងៃដែលគេទៅនោះភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងណាស់ ឡានរបស់គេរអិលធ្លាក់ជ្រោះ ។ គេទៅចោលខ្ញុំជាងមួយអាទិត្យហើយ គេទៅបាត់ហើយ … តែមុននឹងខ្ញុំពិតជាទទួលដឹងថា គេថើប គេអង្អែលសក់ក្បាលខ្ញុំ និង ខ្ញុំពិតជាឮសំឡេងគេមែន!

“ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យគេទៅទេស្រីកា សុធីកុំទៅចោលខ្ញុំអី សុធី ខ្ញុំពិតជាឮសំឡេងសុធីមែន … ខ្ញុំឮ….សុធី ”

“សុធីគេមិនបានទៅណាឆ្ងាយទេមុន្នី គេនៅក្បែរនេះឯង គេនៅក្នុងចិត្តមុន្នីឯងហ្នឹងហើយ គេមិនបានឃ្លាតឆ្ងាយពីមុន្នីឯងទៅឆ្ងាយទេ” ពេលនេះស្រីកាលួងលោមខ្ញុំទាំងទឹកភ្នែក ។

—————————————
មែនហើយ សុធី មិនបានទៅណាឆ្ងាយពីខ្ញុំទេ សុធី នៅក្បែរៗនេះឯង គេនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ គេនៅមើលថែរខ្ញុំ ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅពេលសុធីថើបថ្ងាស់នឹងអង្អែលសក់ក្បាលខ្ញុំ ហើយគេនឹងធ្វើរបៀបនេះជាមួយខ្ញុំរហូតទៅ ដរាបណាដែលចិត្តខ្ញុំនៅឮសំឡេងគេ ដរាបណាដែលខ្ញុំនៅតែស្រឡាញ់គេ ។
“ខ្ញុំស្រឡាញ់មុន្នី ខ្ញុំចង់មើលថែមុន្នី ហើយចង់នៅជាមួយមុន្នីតែពីរនាក់អញ្ចឹងរហូតទៅ”
“ខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់សុធីដែរ ចង់ឲ្យសុធីមើលថែ យើងនឹងនៅជាមួយគ្នាតែពីរនាក់រហូតទៅ”

—————អវសាន្ត——————–

Beijing Olympic 2008’s Wonderful Shots

វីរិយា — Tue, 12 Aug 2008 05:03:42 +0000

Source: xinhua

បើកទំព័រប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិ ប្រាំពាន់ឆ្នាំ!

ពហុកីឡដ្ឋានសំបុកចាប

មហាសេដ្ឋី Microsoft!

100 Greatest Love Songs

វីរិយា — Sun, 10 Aug 2008 10:05:08 +0000

មានចម្រៀងមកផ្ញើ! ម្តងនេះច្រើនជាងមុនទៀត គឺមានបទពិរោះដល់ទៅ១០០បទ!

* ចុចលើរូបដើម្បីភ្ជាប់ទៅកាន់តំណទំព័រដោនឡូត

រឿងខ្លី — “ផ្ញើ”ទុកសិន —

វីរិយា — Sun, 10 Aug 2008 04:21:25 +0000

by VphoTO៚

គូសង្សារមួយគូទើបបានផ្លាស់មករស់នៅជាមួយគ្នាក្រោយពេលចំណាយពេលសន្សំប្រាក់ជិតបីឆ្នាំដើម្បីទិញផ្ទះចាស់តូចមួយនៅជាយក្រុង ។

ក្រោយពេលជញ្ជូនឥវ៉ាន់ដាក់ក្នុងផ្ទះថ្មីរួចរាល់ហើយ សុធា បានដើរចូលក្នុងផ្ទះ និងទាញទ្វារបិទ ព្រមទាំងនិយាយទៅកាន់ រ៉ាវី ជាសង្សារថា “យើងគិតសម្អាតបន្ទប់គេងមុនគេ ព្រោះអិ…………”

សុធា មិនអាចនិយាយបន្តបាន ព្រោះបបូរមាត់របស់គេត្រូវបានបិទដោយបបូរមាត់ស្តើងពណ៌ក្រហមព្រើងៗរបស់ រ៉ាវី ។

“ម៉េចបានមកថើបខ្ញុំអញ្ចឹង?” សុធាសម្លឹងមើលមុខ រ៉ាវី ក្រោមក្រសែភ្នែកពោរពេញដោយចម្ងល់ ព្រោះជាធម្មតា រ៉ាវី មិនមែនជាភាគីដែលនឹងសម្តែងចេញនូវអ្វីដែលផ្អែមល្អែមដូច្នេះទេ នាងមានការខ្មាស់អៀនច្រើន ចម្លែក! ថ្ងៃនេះម៉េចបានអញ្ចឹង?

“ខ្ញុំចង់អរគុណ សុធា ឯងហ្នឹងណា” រ៉ាវី ឆ្លើយទាំងមុខក្រហមព្រោះអាការៈខ្មាស់អៀន ។

“អរគុណខ្ញុំ?” សុធា សួរបកទៅកាន់ រ៉ាវី ព្រោះគេនឹកមិនឃើញមូលហេតុដែល រ៉ាវី ត្រូវមកអរគុណគេ ។

“អរគុណ សុធា ដែលបានធ្វើឲ្យសុបិន្តរបស់ខ្ញុំក្លាយជាការពិត” រ៉ាវី តប សុធា ទាំងទឹកមុខញញឹម

សុធាញញឹម និងងោកក្បាលបន្តិចទៅកាន់ រ៉ាវី បង្ហាញទឹកមុខប្រាប់នាងថាគេបានយល់ពីអ្វី ដែល រ៉ាវី កំពុងនិយាយហើយ ។

“មិនបាច់អរគុណខ្ញុំទេ ព្រោះវាមិនមែនជាសុបិន្ដរបស់ រ៉ាវី តែម្នាក់ឯណា តែវាជាសុបិន្តរបស់យើងទាំងពីរនាក់” សុធា តប ព្រមសម្លឹងកែវភ្នែកទាំងគួ និង លូកដៃទៅក្តោបប្រអប់ដៃដ៏ទន់ល្មើយរបស់ រ៉ាវី មកថើបថ្មម ។

សុធា និង រ៉ាវី ជាកុមារកំព្រាឪពុកម្តាយ ហើយទាំងពីរនាក់ត្រូវបានអង្កការមនុស្សធម៌មួយ ទទួលយកមកចិញ្ចឹម ក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលកុមារកំព្រាតាំងតែពីរអាយុអាយុ៨ ឬ ៩ ឆ្នាំ ។

ពួកគេមិនដែលស្គាល់នូវសេចក្តីសុខដែលបានទទួលពីអ្វីដែលហៅថា “គ្រូសារ” ទេ ហើយរឹតតែមិនធ្លាប់បានទទួលភាពកក់ក្តៅពីកន្លែងមួយដែលហៅ “ផ្ទះ” ដែរ ។

ដូច្នេះអ្វីដែលជាក្តីប្រាថ្នាធំបំផុតសម្រាប់ជិវិតអ្នកទាំងពីរគឺការសេចក្តីសុខដែលបានទទួលពីគ្រួសារ និង ភាពកក់ក្តៅក្នុងចិត្តក្រោមដំបូល “ផ្ទះ” ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួន ។

“… … … …” សុធាបានឱនទៅថើប រ៉ាវី ថើបហើយថើបទៀត ទាល់តែរ៉ាវីប្រើដៃទាំងពីររបស់នាង ច្រានឲ្យខ្លួនសុធាចេញ ដើម្បីឲ្យនាងរួចពីរង្វង់ដៃរបស់ និង ការថើបរបស់ សុធា ។

“ហើយម៉េចបានជាមកថើបខ្ញុំវិញអញ្ចឹង?” រ៉ាវី សួរទៅកាន់ សុធា ទាំងទឹកមុខអឹមអៀន និង យកខ្នងដៃទៅជូតថ្នមលើថ្ពាល់ និង បបូរមាត់ខ្លួន ។

“ខ្ញុំផ្ញើទុកថើបរបស់ រ៉ាវី ទុកសិនចាំសម្អាតបន្ទប់រួចសឹមមកយកវិញ” សុធា តបសំណួររបស់ រ៉ាវី ព្រមទាំងញាក់ចិញ្ចើម និងធ្វើមុខច្រឡឺមៗដាក់ រ៉ាវី ។

“មិនមែនផ្ញើទុកទទេរៗទេ ខ្ញុំយកគិត’ការ’ ២០ភាគរយ ក្នុងមួយម៉ោង ហេហេហេ” សុធានិយាយបន្ត ហើយសើចញឹមៗ ព្រោះអស់សំណើចនឹង រ៉ាវី ដែលពេលនេះកំពុងអៀន ហើយប្រហែលជានឹកហួសចិត្តមុខរឹតតែក្រហម ព្រោះខ្លួនចូលចិត្តដើរខ្សែរលើកេងចំណេញពីសង្សារខ្លួនជានិច្ចក្នុងរឿងនេះ ។

“មិនទទួលផ្ញើទេ…ហើយក៏គ្មានការឲ្យដែរ…” រ៉ាវី ប្រញាប់តប សុធា វិញព្រោះគិតឃើញថាខ្លួនកំពុងត្រូវបានសុធា ដើរខ្សែរលើទៀតហើយ តែហ៊ានបណ្តោយតាមគេម្នាក់ហ្នឹងឃើញតែខាតតែរហូត ។

សុធា យកដៃចាប់ស្មាទាំងសងខាងរបស់ រ៉ាវី ឲ្យខិតជិតជាថ្មីហើយឱនទៅបម្រុងនឹងថើបទៀត ។

“នេះគិតធ្វើអីទៀតណឹង …?” រ៉ាវីប្រញាប់បម្រាស់ខ្លួនចេញពីរង្វង់ដៃ សុធា ហើយបោះសំណួរជាបន្ទាន់ពីមូលហេតុនៃទង្វើរបស់ សុធា ។

“បើមិនទទួលផ្ញើ អញ្ចឹងឲ្យខ្ញុំយក’ថើប’ទៅវិញក៏បានដែរ ឲ្យ’ថើប’ខ្ញុំវិញមក…” សុធាតប

“… សម្អាតបន្ទប់សិនទៅ នៅលេងហ្នឹងហើយ តិចយប់ហ្នឹងគ្មានកន្លែងគេងទៅ…” រ៉ាវី ប្រញាប់ប្តូរប្រធានបទសន្ទនា ព្រោះគេដឹងច្បាស់ថា បើនៅតវ៉ាជាមួយ សុធា រឿងនេះប្រើពេលប៉ុន្មានក៏មិនចប់ដែរ ។

“អញ្ចឹងក៏បាន… តែយប់នេះខ្ញុំនឹងទារបញ្ញើ’ថើប’ខ្ញុំវិញទាំងដើមទាំង’ការ’ …” សុធានិយាយទៅកាន់ រ៉ាវី ទាំងមុខញញឹមច្រឡឺមៗ ព្រមទាំងញាក់ចិញ្ចើមដាក់រ៉ាវីទៀត ។

*************ចប់**************

Album Love Song!

វីរិយា — Wed, 06 Aug 2008 08:22:26 +0000

មានចម្រៀងអង់គ្លេសបទចាស់ៗ(មិនជាចាស់ប៉ុន្មានទេ) តែស្តាប់នៅតែពិរោះមកចែកគ្នាយើងស្តាប់! ធានាថាមានអ្នកចូលចិត្តច្រើន! មានបទ ៖ «ចុចលើរូបគម្រប CD ដើម្បីដោនឡូត»

01 Mariah Carey - My All
02 Spice Girls - Viva Forever
03 Phil Collins - Against All Odds
04 Michael Bolton - When a man loves a woman
05 Mariah Carey & Whitney Houston - When You Believe
06 Emilia - Big big world
07 Aerosmith - I don’t want to miss a thing
08 Westlife - My Love
09 Bette Midler - Wind Beneath My Wings
10 Trisha Yearwood - How Do I Live Without You
11 Toni Braxton - Un-Break My Heart
12 Amanda Marshall - Believe in you
13 Shania Twain - You’re still the one
14 Chicago - Hard To Say I Am Sorry
15 Stevie Wonder - I Just Called to Say I Love You
16 Boyzone - No matter what
17 Ronan Keating - When You Say Nothing At All

Enjoy!

Virya៚

I’ve voted!

វីរិយា — Sun, 27 Jul 2008 06:55:53 +0000

ខ្ញុំបានទៅបំពេញកាតព្វកិច្ចជាកូនខ្មែរមួយរូបរួចរាល់ហើយ តាមរយៈការទៅបោះឆ្នោតជ្រើសតាំងតំណាងរាស្ត្រ កាលពីព្រឹកថ្ងៃទី២៧ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៨នេះ នៅការិយាល័យក្បែរផ្ទះខ្ញុំ ។

បើឲ្យខ្ញុំធ្វើការប្រៀបធៀបរវាងការបោះឆ្នោតឃុំសង្កាត់ដែលទើបបានធ្វើឡើងកាលពីឆ្នាំមុន ឃើញថាសភាពការទូទៅមានភាពខុសប្លែកគ្នាបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ ។ ដែលថាខុសនោះគឺមិនសូវមានភាពរំជើបរជួលអ្វីកើតឡើងជាលក្ខណៈធំដុំគួរឲ្យកត់សម្គាល់ឡើយ មូលហេតុចម្បងពីរតាមការប៉ាន់ស្មានរបស់ខ្ញុំគឺ ទី១ប្រជាជនយើងហាក់យល់ដឹងកាន់តែច្រើនអំពីការបោះឆ្នោតនេះ ចំណែកទី២គឺ បញ្ហាប្រឈមមុខដាក់គ្នារវាង ខ្មែរ-ថៃ នៅតំបន់ប្រាសាទព្រះវិហារហាក់មានកម្លាំងអូសទាញចំណាប់អារម្មណ៍ច្រើនជាង ។ ដោយសារមូលហេតុទាំងខាងលើនេះទើបធ្វើឲ្យការបោះឆ្នោតលើកនេះ ហាក់មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ។

សម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ ខ្ញុំផ្តល់សារៈសំខាន់ចំពោះព្រឹត្តិការណ៍បោះឆ្នោតណាស់ ខ្ញុំតែងមានគំនិតផ្ទុយពីមតិមួយចំនួនដែលតែងលើកឡើងថា “អត់ទៅបោះម្នាក់មិនស្អីទេ!””ខ្ញុំមិនទៅបោះក៏គេនៅតែជាប់ដែរ” “លទ្ធផលដឹងមុនស្រាប់ហើយមិនដឹងជាទៅបោះនាំខាតពេលធ្វើអី!” ។ល។
- មែន! បើមានតែយើងមិនទៅបោះម្នាក់វាមិនស្អីទេ តែយើងប្រកដទេថាមានតែយើងម្នាក់ដែលគិតដូច្នេះ?
- ខ្ញុំមិនទៅបោះក៏គេនៅតែជាប់ រឿងនេះយើងមិនអាចប្រកែកបានទេ ព្រោះសម្រាប់លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យសំឡេងភាគច្រើនជាគោលការណ៍សម្រាប់កាត់សេចក្តីថាឈ្នះ វាជារឿងធម្មតា ក្រែងយើងចង់បានប្រជាធិបតេយ្យមិនអញ្ចឹង?
- លទ្ធផលដឹងមុនស្រាប់! ពិតមែនថាលទ្ធិប្រជាធិតេយ្យ និង កម្រិតយល់ដឹងរបស់ប្រជាជនយើងនៅមានកម្រិតនៅឡើយ ក៏ប៉ុន្តែសួរថាបើយើងមិនចាប់ផ្តើមជម្រាបឲ្យវាចូលក្នុងផ្នត់គំនិតកូនខ្មែរពីពេលនៅទៅទេ តើនៅពេលណាទៅទើបខ្មែរយើងយល់ច្បាស់នូវអ្វីដែលហៅថាលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យទៅ ? ហើយនៅពេលណាទៅទើបប្រជារាស្ត្រក្លាយជាម្ចាស់លើជោគវាសនារបស់ប្រទេសជាតិពិតប្រកដទៅ ?

យ៉ាងហោចណាស់ការដែលបានចេញទៅបោះឆ្នោតថ្ងៃនេះសម្រាប់ខ្ញុំ អាចចាត់ទុកបានថាខ្ញុំបានចូលរួមចំណែកមួយក្នុងការកំណត់ជោគវាសនាប្រទេសខ្មែរយើងនៅថ្ងៃខាងមុន ខ្ញុំបានបំពេញកាតព្វកិច្ចជាកូនខ្មែរមួយរូប និងខ្ញុំបានបង្ហាញពីទឹកចិត្តស្រឡាញ់ប្រទេសជាតិរបស់ខ្លួនខ្ញុំផងដែរ ។

ចៃដន្យមែនបន្ទាប់ពីសរសេរអត្ថបទខ្លីខាងលើនេះហើយ មិនទាន់ទាំងបាន Post ផងស្រាប់តែខ្ញុំបានទទួលអ៊ីម៉ែលពីមិត្តម្នាក់ដែលមានគំនិតប្រហាក់ប្រហែលខ្ញុំដែរ សុំស្រង់ខ្លឹមសារអ៊ីម៉ែលដាក់ខាងក្រោម ៖

Dear all,

As you know Cambodian is running the national election today to elect the new members of its national assembly. But some people staying in Cambodia who are eligible to vote, they don’t vote. Do you think they are responsible persons?

Please, just answer shortly whether they are responsible persons. What should we deal with them?
To me, I think they are not responsible persons. And those people like making excuses. Agree?

Thanks for your answer in advance.
Hope you will answer me.

Nuth.

National Election 27-07-08

វីរិយា — Fri, 25 Jul 2008 15:49:08 +0000

Today’s “SWEET” SMS!

វីរិយា — Tue, 22 Jul 2008 09:12:15 +0000

….ផ្អែមឡើងចង់ទ្រលាន់….ហាហាហាហា!

ចេញផ្សាយហើយ!

វីរិយា — Tue, 15 Jul 2008 04:27:37 +0000

កាលពីប៉ុន្មានខែមុខ ខ្ញុំធ្លាប់បានដាក់អត្ថបទមួយទាក់ទងនឹងសៀវភៅដែលមួយក្បាលមានចំណងជើងថា “តើអ្នកត្រូវជម្នះឧបសគ្គរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្តេច?”

សៀវភៅនេះត្រូវបានសរសេរដោយ ព្រះភិក្ខុ “Dr. K. Sri Dhammanada” និងប្រែសម្រួលជាភាសាខ្មែរដោយព្រះភិក្ខុ ជួន ប៊ុនស៊ីម ហើយខ្ញុំមានចំណែកតូចមួយនៅក្នុងនោះដែរ គឺរចនគម្របខាងក្រៅ និង ជួយពិនិត្យអក្ខរាវិរុទ្ធមួយចំនួន ។

សៀវភៅនេះ ត្រូវបានទទួលជំនួយគាំទ្រក្នុងការបោះពុម្ភផ្សាយ សម្រាប់ចែកជូនជាធម្មទាន (ឥតគិតថ្លៃ) ដោយសមាគមមិត្តពុទ្ធសាសនិកម៉ាឡេស៊ី ចំនួន៤០០០ក្បាល ។

ខ្ញុំបានទទួលសៀវភៅនេះមកជាងដប់ក្បាលសម្រាប់ចែកដែរ ប្រសិនបើអ្នកណាចង់បានលើកដៃ!!! ហេហេហេ ចំនួនមានកំណត់ (១០ក្បាល) លើកដៃមុនបានមុនលើកដៃក្រោយអស់! ប៉ុន្តែមានបញ្ហាត្រង់ដែល ខ្ញុំមិនមានវិធីសម្រាប់បញ្ជូនសៀវភៅនេះទៅអ្នកដែលចង់បាននោះទេ មានតែរង់ចាំទម្រាំតែមានឱកាសបានជួបគ្នាសឹមខ្ញុំយកទៅជូន ។

(* ឧស្សាហ៍រំលឹកខ្ញុំផង! ខ្លាចភ្លេច!)

តែមស៍ប្រៃសណីយ៍ខ្មែរ

វីរិយា — Sun, 06 Jul 2008 14:21:44 +0000

ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានប្រទះឃើញដោយចៃដន្យនៅក្នុងអ៊ីនធើណិត រូបតែមស៍ប្រៃសណីយ៍របស់ខ្មែរយើង ស្អាតៗគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ ខ្ញុំមិនដែលឃើញពីមុនមកទេ ។

កាលពីពេលចេះប្រើ Photo Shop បន្តិចបន្តួច ខ្ញុំធ្លាប់ស្រម៉ៃចង់ចេញម៉ូតតែមស៍ប្រៃសណីយ៍បែបនេះ ព្រោះស្នាដៃយើងនឹងត្រូវបានផ្ញើទៅគ្រប់ទៅកន្លែងទូទាំងពិភពលោក ហេហេហេ (ចង់ល្បី) ។ ហើយសព្វថ្ងៃនេះក៏នៅចង់នៅឡើយ សង្ឃឹមថ្ងៃណាមួយនឹងមានឱកាស ។

កន្លងមកធ្លាប់ឃើញតែឃើញតែមស៍តម្លៃ ១០០៛ ឬ ២០០៛ ពេលដាក់ពាក្យអីមួយ ។ ហើយបើពេលទៅផ្ញើរសំបុត្រទៅក្រៅស្រុកក៏មិនដែលបានបិទតែមស៍ដោយខ្លួនឯង បុគ្គលិកនៅប៉ុស្តិ៍ប្រៃសណីប្រាប់ថាបង់តែលុយទៅគេទៅ គេបិទឲ្យហើយមិនបាច់រវល់ច្រើន អញ្ចឹងទៅធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចម្លែកៗម៉េចមិនដឹងទេ ពេលឃើញតែមស៍របស់ខ្មែរយើង ស្អាតៗណាស់ ។

ទៅផ្ញើសំបុត្រ ឯកសារ ឬ របស់ទៅក្រៅស្រុកលើកក្រោយទាល់តែសុំបិទតែមស៍ខ្លួនឯងហើយទើបបាន ព្រោះចង់ឃើញស៊េរីឆ្នាំថ្មីៗ ។

១០០០៛ ឆ្នាំ១៩៩៦

៤000៛ ឆ្នាំ១៩៩៨ (អ្នកណាគេណ៎ចេះនឹកឃើញដាក់រូបត្បូងកន្ទឹមមុនពេលឆ្នៃ ពិតជាមានគំនិតសិល្បៈឆ្នៃប្រឌិតមែន)

៤000៛ ឆ្នាំ១៩៩៨

៤000៛ ឆ្នាំ ១៩៩៩

៤000៛ ឆ្នាំ១៩៩៩

៤000៛ ឆ្នាំ២០០០

៤000៛ ឆ្នាំ២០០០ (ខ្ញុំចូលចិត្តអារូបត្រីក្រឹមនេះជាងគេង …)