[V]-this-&-that
ចេញផ្សាយហើយ!
កាលពីប៉ុន្មានខែមុខ ខ្ញុំធ្លាប់បានដាក់អត្ថបទមួយទាក់ទងនឹងសៀវភៅដែលមួយក្បាលមានចំណងជើងថា “តើអ្នកត្រូវជម្នះឧបសគ្គរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្តេច?”
សៀវភៅនេះត្រូវបានសរសេរដោយ ព្រះភិក្ខុ “Dr. K. Sri Dhammanada” និងប្រែសម្រួលជាភាសាខ្មែរដោយព្រះភិក្ខុ ជួន ប៊ុនស៊ីម ហើយខ្ញុំមានចំណែកតូចមួយនៅក្នុងនោះដែរ គឺរចនគម្របខាងក្រៅ និង ជួយពិនិត្យអក្ខរាវិរុទ្ធមួយចំនួន ។
សៀវភៅនេះ ត្រូវបានទទួលជំនួយគាំទ្រក្នុងការបោះពុម្ភផ្សាយ សម្រាប់ចែកជូនជាធម្មទាន (ឥតគិតថ្លៃ) ដោយសមាគមមិត្តពុទ្ធសាសនិកម៉ាឡេស៊ី ចំនួន៤០០០ក្បាល ។
ខ្ញុំបានទទួលសៀវភៅនេះមកជាងដប់ក្បាលសម្រាប់ចែកដែរ ប្រសិនបើអ្នកណាចង់បានលើកដៃ!!! ហេហេហេ ចំនួនមានកំណត់ (១០ក្បាល) លើកដៃមុនបានមុនលើកដៃក្រោយអស់! ប៉ុន្តែមានបញ្ហាត្រង់ដែល ខ្ញុំមិនមានវិធីសម្រាប់បញ្ជូនសៀវភៅនេះទៅអ្នកដែលចង់បាននោះទេ មានតែរង់ចាំទម្រាំតែមានឱកាសបានជួបគ្នាសឹមខ្ញុំយកទៅជូន ។
(* ឧស្សាហ៍រំលឹកខ្ញុំផង! ខ្លាចភ្លេច!)
Posted: July 15th, 2008 under [V]-this-&-that.
Comments: 15
Tata Young ต้นเหตุแห่งความเศร้าใจ
Tata Young តារាចម្រៀងមួយរូបដែលខ្ញុំចូលចិត្ត ទាំងសំឡេង ទាំងរូបសម្បត្តិ និង ការសម្ដែង អត្ថន័យរបស់បទចម្រៀង ។ល។ ហើយខាងក្រោមនេះជាបទក្នុង អាល់ប៊ុមថ្មីចុងក្រោយ ដែលនាងច្រៀងជាភាសាថៃ កាលពីប៉ុន្មានអាល់ប៊ុមមុនច្រៀងជាអង់គ្លេសឲ្យក្រុមហ៊ុន Columbia Record របស់ហូលីវូដ ។ ក្នុងអាល់ប៊ុមនេះមានបទ ៤ ទៅ ៥បទដែរ ដែលខ្ញុំចូលចិត្ត ក្នុងនេះក៏មានបទមួយដែលដាក់ឲ្យគ្នាយើងស្តាប់កម្សាន្តខាងក្រោម មានចំណងជើងថា «ต้นเหตุแห่งความเศร้าใจ» ប្រែថា «ដើមហេតុដែលនាំឲ្យចិត្តសោកសៅ» ។
សម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ យល់ថាអត្ថន័យបទនេះស៊ីជម្រៅ ហើយមានលក្ខណៈ Logic អាចទទួលយកបាន ។ គឺនៅពេលដែលមនុស្សយើងខកបំណងព្រោះអ្វីមួយ ភាគច្រើនយើងតែងបន្ទោសអ្នកនៅជុំវិញខ្លួនឯងជាមុន អូសអ្នកនេះអូសអ្នកនោះយកមកបិទបាំងកំហុសខ្លួនឯងជានិច្ច គឹធ្វើទាល់តែផុងលង់ជ្រៅទៅៗ ។ ភាគច្រើនយើងមិនសូវបានមើលឃើញថា ខ្លួនយើងមានចំណែកខុសក្នុងរឿងនោះដែរទេ ។ ក្នុងករណីបទចម្រៀងខាងក្រោម ទាំងមេឃ ទាំងភ្លៀង ទាំងខ្យល់ និងជាពិសេសមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន សុទ្ធសឹងតែអាចឲ្យអ្នកខកចិត្តម្នាក់នេះទម្លាក់កំហុសលើបានតែគេបែរជាមើលឃើញនូវកំហុសរបស់ខ្លួនគេទៅវិញ ។ ស្ដាប់ដំបូងៗវាដូចជាការផ្គើន ឬបញ្ឈឺ តែបើមិនគិតដល់គំនិតអវិជ្ជមាន ខ្ញុំគិតថានេះវាជារឿងមួយល្អដែរ ហើយបើយើងអាចធ្វើចិត្តអញ្ចឹងបានមែន ប្រហែលជាក្ដីឈឺចាប់ដែរកើតឡើងដោយសារស្នេហ៍ខកបំណង់ នឹងមិនអូសបន្លាយពេលវេលាក្នុងបេះដូងយើងបានយូរទេ ។ តែបើមិនមានស្នេហ៍ខកបំណងក៏អាចស្ដាប់កម្សាន្តកែអផ្សុកបានដែរ…ហេហេហេ
ต้นเหตุแห่งความเศร้าใจ
ไม่เกี่ยวกับฟ้า ที่มืดครื้มที่มันสลัว
เรื่องที่ใจฉันหมองมัว ที่ดูเศร้าในใจ
ไม่เกี่ยวกับฝน ที่หล่นรดลงมาไม่ซาไป
เรื่องที่ฉันน้ำตาไหล ที่เจ็บเกินจะฝืน
មិនពាក់ព័ន្ធនឹងមេឃ ដែលកំពុងតែងងឹតស្រអាប់នោះទេ
ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមានមន្ទិល និងសោកសៅនៅក្នុងចិត្ត ។
ហើយក៏មិនមែនមកពីភ្លៀង កំពុងធ្លាក់ហាក់មិនព្រមរាំងនោះដែរ
ដែលជាមូលហេតុដែលធ្វើឲ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ នឹងឈឺហួសប្រមាណ ។
Posted: April 30th, 2008 under [V]-this-&-that.
Comments: 3
My New Year’s activities…(2)
ថ្ងៃទី២ …
បន្តពីថ្ងៃចូលឆ្នាំទី១ … ជាទម្លាប់របស់ពូខ្ញុំ ឬ យ៉ាងម៉េចទេ ព្រោះជារាងរាល់ពេលចូលឆ្នាំប្រពៃណីជាតិ គាត់តែងទៅវត្តមួយហ្នឹងជាមិនសូវដែលបានអាក់ខានទេ ។ វត្តដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយដល់នោះគឺវត្ត វិហារសួគ៌ ស្ថិតនៅក្នុងខែត្រកណ្ដាល ប្រហែលជាស្រុកមុខកំពូលបើខ្ញុំស្មានមិនខុស (ហេហេហេ មិនដែលចាប់អារម្មណ៍អំពីទីតាំងវត្ត ដឹងតែផ្លូវទៅ) ។
ដោយសារចម្ងាយផ្លូវ និង ស្ថានការណ៍របស់ផ្លូវមិនសូវជាអំណោយផល យើងសម្រេចគ្នាចេញដំណើរពីព្រលឹមបន្តិច ។ ប្រហែលម៉ោង ៧កន្លះទើប ខ្ញុំនឹងបងប្រុសបានចេញពីផ្ទះរួច (ថ្ងៃនេះល្បងខ្ញុំទៅជាមួយដែរ) ។ តែសភាពផ្លូវពិតជាមិនស្រួលដូចបានគិតទុកមិនខុសមែន ឧបសគ្គចម្បងសម្រាប់ការធ្វើដំណើរទៅវត្តវិហារសួគ៌ គឺកំពង់ចម្លង ។ ដើម្បីទៅដល់វត្តបាន យើងត្រូវឆ្លងទន្លេមេគង្គ ម្ដុំស្រុកមុខកំពូលលើកំណាត់ផ្លូវជាតិលេខ៦អា ។ កំពង់ចម្លងដែលឆ្លងទៅចំផ្លូវទៅវត្តតែម្ដងនោះ គឺកំពង់ចម្លង ស្វាយអាត់ និង កំពង់ចម្លងព្រែកតាមាក់ យើងក៏អាចឆ្លងតាមទូកដរក្បែរៗនោះផងដែរ ។ តែថ្ងៃនោះបំណងដែលប៉ងរបស់ខ្ញុំ ត្រូវបានខកខានម្ដងទៀតហើយ ព្រោះកំពង់ចម្លងណែនសឹងគ្រប់កន្លែង ស្ទះពីចម្ងាយមិនអាចចូលទៅកៀកក្បែរផង ។ ក្បូនរថយន្តក្រុមគ្រួសារខ្ញុំ សម្រេចប្ដូរទិសដៅទៅកន្លែងផ្សេងវិញ ព្រោះមិនចង់ខាតពេលវេលាជាមួយការឆ្លងសាឡាង ។ មានតែឡានក្រុមគ្រួសារពូខ្ញុំទេ ដែលតស៊ូឆ្លងទៅបាន ដោយវីរិយឧស្សាហៈភាពរបស់គាត់(លេងពាក្យបន្តិចព្រោះមានឈ្មោះរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងនោះដែរ «វីរិយ» ប្រែថា សេចក្ដីព្យាយាម នៅ ពេលបូកជាមួយ «ឧស្សាហៈ» ប្រែថា ការប្រឹងប្រែងព្យាយាម ) ។
ក្រុមដែលដកថយព្រោះខ្លាចស្ទះសាឡាង មានចំនួន៣រថយន្ត មនុស្សចំនួន ១៤នាក់ បានបន្តដំណើរលើកំណាត់ផ្លូវជាតិ ៦អា ឆ្ពោះទៅកំពុងចាម ។ មិនទាន់ដល់ថ្នល់បំបែកជិតបាធាយផង យើងសម្រេចគ្នាថាទៅស្រុកភូមិមួយ ដែលពួកយើងមិនធ្លាប់បានទៅពីមុនមកសោះ គឺ រកាកោង ។ យើងទៅដល់វត្តមួយតាម ក្បែរផ្លូវបំបែកពីផ្លូវជាតិ ៦អា ទៅរកាកោង វត្តនេះមានឈ្មោះថា វត្តកែវមណីជោតិ ។
បន្ទាប់ពីចូលប្រគេនដាក់បាត និង ប្រគេនចង្ហាន់ព្រះសង្ឃរួចរាល់ហើយ យើងបន្តដំណើរទៅមុខទៀតដោយគ្មានទិសដៅច្បាស់លាស់ ។ ជិះយូរៗទៅ កុង ខ្ញុំថាគិតជិះឲ្យដល់ទីរួមខែត្រកំពង់ចាមតែម្ដងទៅ ព្រោះតាមគាត់ដឹងតាមផ្លូវនេះក៏អាចនាំឲ្យទៅដល់ទីរួមខែត្របានដែរ ។ ធ្វើដំណើរបានប្រហែល ១ម៉ោង សភាពផ្លូវហាក់មិនអំណោយផលដល់ការធ្វើដំណើររបស់យើងសោះ ។ ផ្លូវលំគ្រួសក្រហមហាក់មានសភាពដុនដាបបន្តិចម្ដងៗ យើងក៏ចុះសាកសួរសភាពផ្លូវទៅខាងមុខទៀតពីសំណាក់អ្នកស្រុក ។ អុំប្រុសម្នាក់បានឲ្យដំណឹងយើងថា ផ្លូវលំនេះមានសភាពរខេករខាកបែបនេះរហូតដល់ទីរួមខែត្រតែម្ដង ហើយចម្ងាយផ្លូវដែលនៅសល់ទម្រាំដល់ទីរួមខែត្រ គឺជាង៥០គីឡូម៉ែត្រទៀតឯណោះ ។
គ្រាន់តែទទួលបានចម្លើយភ្លាម យើងសម្រេចចិត្ត លុបចោលកម្មវិធីទៅទីរួមខែត្រកំពង់ចាមតាមផ្លូវថ្មីនេះចោលភ្លាម (ខកបំណងម្ដងទៀតហើយបងប្អូន ហេហេហេ) ។ សម្រេចសម្រួល យើងបែរក្បួនត្រឡប់ក្បាលមកផ្ទះវិញ តែមុនទៅដល់ផ្ទះយើងក៏ឆៀងចូលញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់នៅភោជនីយដ្ឋានមួយម្ដុំជ្រោយចង្វា ។
ខាងក្រោមនេះជារូបភាពវត្តកែវមណីជោតិ ខ្ញុំថតយកមកផ្ញើប្រិយមិត្ត VphotO ទស្សនាកម្សាន្ត ៖
ទិដ្ឋភាពព្រះវិហារមើលពីចំហៀង
មានរាប់បាតព្រះសង្ឃជុំវិញព្រះវិហារទៀតផង
ខ្លោងទ្វារព្រះវិហារ ដែលមានសរសេរឈ្មោះវត្ត កុំអីខ្ញុំចាំឈ្មោះវត្តនេះមិនបានទេ ។
*** សុំបន្ថែមបន្តិច នៅចំហៀងវត្តម្ខាងទៀតគឺទន្លេមេគង្គ ហើយបើឆ្លងទៅត្រើយខាងនោះមានឆ្នេរខ្សាច់ធំគ្រាន់បើ បើអ្នកចូលចិត្តលេងទឹកប្រហែលអាចយកកន្លែងនេះធ្វើជារមណីយដ្ឋានសម្រាកលម្ហែបាន ។ (ខ្ញុំមិនបានថតរូបមកផ្ញើភ្លេចឲ្យឈឹង)
ចូលមកដល់ថ្ងៃចុងក្រោយនៃពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំ ខ្ញុំបានចេញដំណើរជាទៅស្វាយរៀងជាមួយ ក្រុមបងប្អូនសាច់ញាតិដូចកាលថ្ងៃទី១ដែរ គឺម៉ាក់ និង បងប្រុសខ្ញុំមិនទៅជាមួយ ។ គោលបំណងចម្បងរបស់យើងគឺ ទៅទិញទំនិញ រួចពន្ធ នៅឯបាវិត ព្រោះអ្នកផ្ទះខ្ញុំគេធ្លាប់បានទៅម្ដងហើយកាលពីប៉ុន្មានអាទិត្យមុនចូលឆ្នាំ ។
យើងចំណាយពេលប្រហែល ២ម៉ោងបន្តិចបន្តួច សម្រាប់ការធ្វើដំណើរពីភ្នំពេញ ទៅ បាវិត ។ ព្រោះតែមានបទពិសោធន៍រឿងស្ទះសាឡាង ទើបយើងសម្រេចគ្នាថានឹងចេញដំណើរព្រឹកបន្តិច គឺម៉ោង៦កន្លះ ។ មកដល់ផ្សារគគីរប្រហែលម៉ោង ៧ព្រឹកយើងឆៀងចូលស្រស់ស្រូបអាហារពេលព្រឹកនៅហាងគុយទាវមួយកន្លែង ដោយចំណាយពេលប្រហែល ៣០នាទី ។ ធ្វើដំណើរភ្លេចខ្លួនមួយភ្នែកសោះ យើងក៏មកដល់កំពង់ចម្លងអ្នកលឿង ផ្លូវពីផ្សារគគីរមកអ្នកលឿងឥឡូវធ្វើថ្មីជិតសម្រេចបាន ១០០%ហើយ ទើបធ្វើឲ្យការធ្វើដំណើររបស់យើងលឿនហួសការគ្រោងទុក ។
ខ្ញុំចុះទិញសំបុត្រសាឡាងសម្រាប់ឡានពីរ ដោយឡានមួយត្រូវចំណាយ ៨៥០០៛ តែអ្នកលក់គាត់ថាថ្ងៃចូលឆ្នាំអញ្ចឹងគាត់សុំឡើងថ្លៃ ១០០០៛ (សុំត្រង់ៗអញ្ចឹងមានអ្នកណាគេទៅថាអី ឲ្យតែមានលទ្ធភាពអាចឲ្យបាន ខ្ញុំមិនសាំញ៉ាំទេ) ។ ចំណាយពេលរង់ចាំមិនដល់ ១៥នាទីផងយើងក៏បានឆ្លងសាឡាងទៅត្រើយម្ខាងទន្លេមេគង្គ ។ បន្តដំណើរប្រហែលមួយម៉ោង ក៏ដល់ព្រំដែនខ្មែរវៀតណាម ប្លែកណាស់ខានទៅយូរហើយបងប្អូនអើយ ។ អគារថ្មីៗធំៗដុះដូចផ្សិត ក្រឡេកក្នុងអគារទាំងនោះក្នុងទឹកខ្មែរយើង ៩០% ជាបនកាស៊ីណូទាំងអស់ ។ នៅខាងមុខបន្តិចគឺប៉ុស្តិ៍សម្រាប់នគរបាលអន្តោប្រវេសន៍ធ្វើត្រួតពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែន ទាំងខាងខ្មែរ ទាំងខាងវៀតណាម សង់ថ្មីស្អាតៗដូចគ្នា ។ មិនបង្អង់យូរក្បួនរថយន្តទាំងពីរគ្រឿងរបស់គ្រួសារខ្ញុំក៏ចុះសុំប៉ុស្តិ៍ខាងខ្មែរយើងដើម្បីឆ្លងទៅលេងផ្សារខាងវៀតណាម នគរបាលគាត់ក៏ចិត្តល្អមិនសួរនាំអីច្រើនទេ គាត់ក៏ឲ្យឆ្លងបានទាំងឡានទាំងមនុស្សតែម្ដង ។
នៅជាប់ព្រំដែនខាងខ្មែរយើងមានកាស៊ីណូច្រើនជាង១០កន្លែង តែខាងវៀតណាមគេមានផ្សារលក់ទំនិញរួចពន្ធ២កន្លែងយ៉ាងធំស្កឹមស្កៃ ។ ដែលហាងមួយនោះមានលក់លក្ខណៈជាម្ចាស់ស្តង់រៀងៗខ្លួន តែនៅមិនទាន់មានអ្នកមកលក់ពេញនៅឡើយ ក្នុងហាងនេះគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ត្រង់ការលម្អហាងដោយប្រើដើមត្នោត ខ្មែរយើងមិនតិចអ្នកទេ ដែរបានទៅដល់ហើយទាក់ចិត្តគិតវែងគិតខ្លីរឿងនេះ! ហេហេហេ ក្នុងនោះក៏មានខ្ញុំម្នាក់ដែរ ។ រីឯហាងមួយទៀតគឺឈ្មោះ Hyper mark Duty Free គេលក់ទំនិញគ្រឿងឧបភោគបរិភោគលក្ខណៈដូចផ្សារទំនើប (Super market) អ្វីដែលគួរទាក់ទាញនោះគឺប្រភេទទំនិញភាគច្រើន ជាទំនិញនាំចូលពីអាមេរិក ហើយតម្លៃទាបគួរជាទីទាក់ទាញផងដែរ (ទំនិញរួចពន្ធ) ។ ក្រោយពេលចំណាយពេលក្នុងហាង Hyper mark ប្រហែល២ម៉ោង យើងក៏ត្រឡប់មកភ្នំពេញវិញ ។ ចំណាយពេលប្រហែល២ម៉ោងក៏មកដល់វិញយ៉ាងសុវត្ថិភាព ។
ផ្សារខាងវៀតណាមតែមិនទាន់បើកលក់គ្រប់តូប!
Posted: April 23rd, 2008 under [V]-this-&-that.
Comments: 13
My New Year’s activities…
ចូលឆ្នាំថ្មីឆ្នាំជូតនេះ ប្លែកជាងឆ្នាំមុនសម្រាប់ខ្ញុំ គឺឆ្នាំនេះខ្ញុំចេញដើរលេងទៅក្រៅក្រុងជាមួយក្រុមគ្រួសារស្ទើររាល់ថ្ងៃ តែមិនបានដើរជាមួយម៉ាក់ និង បងខ្ញុំទេ ព្រោះម៉ាក់គាត់ចេញទៅក្រៅប្រទេសជាមួយបងប្អូនមួយក្រុមទៀត ហើយបងប្រុសខ្ញុំ គេមានកម្មវិធីជាមួយមិត្តភក្តិជាប់រដឹក (ផ្ទះខ្ញុំមែនទែនទៅមានគ្នាតែ៣នាក់ហ្នឹងឯង គឺម៉ាក់, បង និង ខ្ញុំ) ។ សំណាងដែរ ដែលម៉ាក់មានបងប្អូនច្រើន ដូច្នោះទោះគាត់មិននៅផ្ទះក៏នៅសមាជិកផ្សេងៗទៀតនៃគ្រួសារបបួលខ្ញុំដើរលេងដែរ ។ ដូច្នេះហើយបានជាខ្ញុំមានកម្មវិធីដើរលេងមិនលួសថ្ងៃ ។
ថ្ងៃទី១៣ ខែមេសា ជាថ្ងៃមហាសង្ក្រាន្ត ម្ដាយមីងខ្ញុំបានបបួលទៅលេងភ្នំឧត្តុង្គជាមួយគាត់ ។ យើងចេញដំណើរម៉ោង ៨ ព្រឹក ទៅដល់ប្រហែលម៉ោង ៩កន្លះ ។ ឆ្នាំនេះហាក់មិនសូវមានមនុស្សម្នាច្រើនទេ ខ្ញុំប៉ងថាក្រោយពេលសម្រាកបាយថ្ងៃត្រង់រួចនឹងឡើងទៅសក្ការព្រះសក្យមុនីចេតិយ ។ ការងារដំបូងដែលយើងត្រូវធ្វើគឺ រកជួលតូបអង្គុយ សម្រេចគ្នាថាចូលទៅកន្លែងមួយនោះ ជាកន្លែងដែលធ្លាប់ចូលកាលពីមកលេងលើកមុន ។ ក្រោយពេលសួរថ្លៃសួរថ្នូរហើយធ្វើឲ្យស្រឡាំងកាំង ព្រោះតម្លៃត្រូវបានដំឡើង១០ដង ពីមុន ៥ពាន់រៀល ហើយថ្ងៃចូលឆ្នាំគេគិត ៥ម៉ឺន មួយកាក់មួយសេនក៏មិនចុះដែរ យើងក៏សម្រេចមិនចូលកន្លែងហ្នឹងដែរ ។ ទីបំផុតយើងរកកន្លែងគួរសមមួយបានក្នុងតម្លៃ ២៥០០០៛ (ហេហេហេ ស្តង់ដារខ្មែរយើងឲ្យតែបុណ្យទាន គឺរកស៊ីលក់ផ្លូវខ្លួនឯងអញ្ចឹង ម៉ូយមិនម៉ូយមិនដឹងទេ សុំម្ដងហើយ!!!) ។
បន្ទាប់ពីបានកន្លែងអង្គុយហើយយើងចេញរកទិញអាហារសម្រាប់ថ្ងៃត្រង់ មនុស្សម្នានៅតែបន្តធ្វើដំណើរចូលមកហូរហែ ហើយតម្លៃចំណីអាហារក៏មិនសូវជាខុសពីតម្លៃតូបប៉ុន្មានទេ ភាគច្រើនគាត់លក់ក្នុងតម្លៃគុណនឹង២ ។ ខាងក្រោមនេះជារូបថត ដែលខ្ញុំប្រើទូរស័ព្ទដៃថតមកផ្ញើប្រិយមិត្ត VphotO ទស្សនាកម្សាន្ត មិនសូវជាច្បាស់ទេ ព្រោះខ្ជិលយកម៉ាស៊ីនថតតាម៖
» មាន់បំពងអាហារពេញនិយមសម្រាប់ដំណើរកម្សាន្តក្រៅផ្ទះ (ទោះជាផ្ដាសាយបក្សីរាតត្បាតក៏នៅតែពេញនិយម) ។
» អាហារពេញនិយមមួយទៀតបន្ទាប់ពីមាន់បំពងគឺត្រីអាំង និង ប្រហុកដុតខ្ចប់ស្លឹកចេក ។
«ក្រចាប់» មិនដឹងគេផ្លែ ឬ ជាមើមទេ ព្រោះតាំងពីធំដឹងក្ដីមក ខ្ញុំឃើញគេយកមកលក់បែបនេះស្រាប់ទៅហើយ មិនដឹងថារូបរាងដើមវាមានលក្ខណៈបែបណាឲ្យប្រាកដទេ ។
តូបនេះលក់ដូរច្រើនតែជាចំណីញ៉ាំលេង ដំឡូងស្ងោរ ទ្រាបបាយ ក្រចាប់ ….
«នំលម្អងចេក» រសជាតិវានៅតែឆ្ងាយដដែល ផ្អែមត្រជាក់ៗ ឈ្ងុយៗ បើមានឱកាសចង់ទៅមើលគេធ្វើវាឲ្យបានម្ដង ព្រោះចង់ដឹងថាគេវិធីធ្វើ ។
ក្រោយពេលយើងញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់រួចរាល់ហើយ ខ្ញុំបម្រុងតែនឹងបបួលប្អូនៗឡើងទៅលើភ្នំ ស្រាប់តែ «កុង» (ជីតា) គាត់ទៅជាមួយដែរ គាត់ប្រាប់ថាមានការ ត្រូវឆ្លៀតទៅចូលរួមបុណ្យមួយនៅទីរួមខែត្រកំពង់ស្ពឺ ។ ដូច្នេះគម្រោងឡើងទៅសក្ការព្រះសក្យមុនីចេតិយរបស់ខ្ញុំត្រូវបានខកខាន ស្ដាយបន្តិចដែរ តែមិនអីទេ ចាំពេលក្រោយទៀតក៏បាន មិនឃើញថាចាំបាច់ត្រូវតែឡើងខានមិនបានឯណា! (ហេហេហេ និយាយបន្លប់ខ្លួនឯងកុំឲ្យស្ដាយ ប៉ងច្រើនដងហើយ តែខកតែរហូតហ្នឹង អញ្ចឹងបានជាចាស់ៗគាត់ឧស្សាហ៍និយាយថា ចង់ ធ្វើអី ឬ ទៅកន្លែងណាមួយ កុំប៉ងច្រើនពេក ព្រោះវាច្រើនតែខក បើសូវនឹកឃើញភ្លាមទៅភ្លែតតែម្ដងទៅ) ។
ទម្រាំត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញម៉ោង ៥កន្លះឯណោះ កៀកម៉ោងទេវតាចុះហើយ ឆ្នាំនេះលោកចុះមកម៉ោង ៦ និង ២៤ នាទី ល្ងាច ។បងប្រុសខ្ញុំគេបានទិញដង្វាយសម្រាប់ព្រះនាងទុង្សាទេវី រួចរាល់ហើយ ។ រាល់ដងពេលម៉ាក់នៅផ្ទះ វាជាតួនាទីរបស់គាត់ តែពេលនេះគាត់មិននៅ វាត្រូវធ្លាក់មកលើពួកយើង យើងនាំគ្នាធ្វើទាំងអស់ ខុសខ្លះត្រូវខ្លះ ខ្វះនេះខ្វះនោះសព្វតែយ៉ាង ។ មានរបស់ម្យ៉ាង ដែលព្យាយាមមិនខ្វះគឺដង្វាយផ្លែ ឧទុម្ពរ (ល្វា) បងខ្ញុំថាគេលក់ច្រើនណាស់នៅផ្សារ មួយគីឡូ ៥ពាន់រៀល ។ អ្នកលក់គេថាគេនាំចូលពីប្រទេសវៀតណាមមកវិញ ព្រោះវៀតណាមគេញ៉ាំល្វាខ្ចី គេថារសវាចត់ៗ ញ៉ាំជ្រលក់ទឹកត្រីល្អ ស្រដៀងខ្វិត ហើយពេលនៅខ្ចីអញ្ចឹងវាអត់មានសត្វមមុងទេ ។ ខ្ញុំចង់សាកដែរហ្នឹងណា ហើយប៉ងថានឹងសាកក្រោយពេលសែន តែទម្រាំសែនរួចហើយបីថ្ងៃផ្លែវាប្រែសភាពមិនគួរឲ្យសាក ក៏សម្រេចចិត្តចាក់ចោលអស់ទៅ ចាំឱកាសក្រោយទៀតចុះ សម្រេចសម្រួលខ្ញុំខកបំណងម្ដងទៀតហើយ ។
ថ្ងៃនេះសុំស្លេះដំណើរកម្សាន្តចូលឆ្នាំរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណេះសិន … សូមរង់ចាំអានភាគបន្ត
Posted: April 21st, 2008 under [V]-action, [V]-this-&-that.
Comments: 5
មហាសង្ក្រាន្តឆ្នាំថ្មី ឆ្នាំជូតសំរឹទ្ធិស័ក ព.ស.២៥៥២
ព្រះពុទ្ធសករាជព្រះសាសនាអតិកន្ដា កន្លងទៅហើយបាន ២៥៥១ ត្រឹមថ្ងៃ ១៥កើត ខែពិសាខ លុះដល់ថ្ងៃ ១រោច ខែពិសាខ ឆ្នាំជូតសំរឹទ្ធិស័កតទៅ ចូលពុទ្ធសករាជ ២៥៥២ ។ នឹងគណនាឆ្នាំជូត ឥឡូវនេះ សង្ក្រាន្តចូលមកនៅថ្ងៃអាទិត្យ ៨កើត ខែចេត្រ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ១៣ មេសា គ្រិស្តសករាជ ២០០៨ វេលាម៉ោង ១៨ និង ២៤នាទី ។
ពេលនោះ ព្រះអាទិត្យចេញពីមីនរាសី ទៅស្ថិតនៅឯមេសរាសី តាមផ្លូវគោវិថី គឺផ្លូវកណ្ដាល ។ ទើបមានទេពធីតាមួយព្រះអង្គជាមគ្គនាយិកា ព្រះនាម ធុង្សៈទេវី ជាបុត្រីទី១ នៃកបិលមហាព្រហ្ម គង់នៅចាតុម្មហារាជិកា ទ្រង់អម្ពរពណ៌ក្រហម លម្អនៅព្រះកាណ៌ដោយផ្កាទទឹមអាភរណៈ(១) ទ្រង់ពាក់កែវបទុមរាគភក្សាហារ(២) ទ្រង់សោយផ្លែ ឧទុម្ពរ(៣) ព្រះហស្តស្ដាំទ្រង់ចក្រ ព្រះហស្តឆ្វេង ទ្រង់ស័ង្ខ ទ្រង់គង់ពាក់ឆៀង បើកព្រះនេត្រលើខ្នងសត្វគ្រុឌបក្សីជាពាហនៈ ទើបនាំអស់ទេវបុត្ត ទេពធីតា ទាំងមួយសែនកោដិហោះទៅកាន់គុហាកែវ ធម្មមាលីនាទីភ្នំកៃលាស ខេត្តហិមពាន្ត ជាទីតម្កល់ទុកនូវព្រះសិរសាកបិលមហាព្រហ្ម ដែលតម្កល់លើពានមាសនាំមកដង្ហែប្រទក្សិណភ្នំព្រះសុមេរុរាជតាមផ្លូវព្រះអាទិត្យចរចំនួន៦០នាទី (២៤ម៉ោង) ទើបនាំយកទៅតម្កល់ទុកកន្លែងដើមវិញ ។
ហើយប្រជុំទេវបុត្ត ទេពធីតាទាំងមួយសែនកោដិចូលទៅស្រង់ទឹកអនោតត្តមហាស្រះ ដែលមានទឹកហូរចេញពីបំពង់ថ្មកែវ ដែលជាមាត់គោឧសភរាជទាំង៧ត្រជាក់ក្សេមក្សាន្តព្រះរាជហឫទ័យ ហើយនាំគ្នាចូលទៅសមាទានរក្សាសីលដោយសោមនស្សរីករាយគ្រប់ព្រះអង្គក្នុងភគវតីសភាសាលា ដែលវិស្សកម្មទេវបុត្តនិមិត្តថ្វាយ ដើម្បីបន្ទោបង់អពមង្គល ឲ្យជ្រះស្រឡះ ហើយចម្រើននូវសិរីសួស្ដី ជយមង្គល ជន្មាយុយឺនយូរដល់ទេវតា និង មនុស្សសត្វផងទាំងឡាយតាំងពីឆ្នាំថ្មីចូលមកនេះបានធូរទូលំទូលាយសុខក្សេមក្សាន្តតរៀងទៅ ។
ថ្ងៃអាទិត្យ ៨កើត ខែចេត្រ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ១៣ ខែមេសា គ្រិស្តសករាជ ២០០៧ វេលាម៉ោង ១៨ និង ២៤នាទី ជាថ្ងៃចូលឆ្នាំជូតសំរឹទ្ធស័ក ។
ប្រភព៖ កោះសន្តិភាព
វចនានុក្រម Online sealang.org
Posted: April 10th, 2008 under [V]-learn Khmer, [V]-this-&-that.
Comments: 2
តើអ្នកត្រូវជម្នះឧបសគ្គរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្ដេច?
សៀវភៅមួយក្បាលនេះត្រូវបានសរសេរឡើងដោយ ព្រះភិក្ខុ Dr. Sri Dhammanada (ស្រីធម្មនន្ទ) ជាភាសាអង់គ្លេស ត្រូវបានប្រែសម្រួលជាភាសាខ្មែរដោយ ព្រះភិក្ខុ ជួន ប៊ុនស៊ីម លោកជាសាស្ត្រាចារ្យនៅពុទ្ធកសាកលវិទ្យាល័យ ផ្នែកភាសាអង់គ្លេស ។
សៀវភៅនេះត្រូវបានសរសេរឡើងជាជំនួយសម្រាប់យុវវ័យ ដែលកំពុងជួបបញ្ហាដូចជា ការខកចិត្តក្នុងការធ្វើការងារអ្វីមួយមិនបានសម្រេច មានរួមទាំងបញ្ហាស្នេហាផងដែរ ។ ខ្លឹមសារអប់រំត្រូវបានលាតត្រដាងឡើង តាមទ្រឹស្តីព្រះពុទ្ធសាសនា តែមានលក្ខណៈទាន់សម័យងាយយល់ ។ សៀវភៅនេះនឹងធ្វើការបោះផ្សាយជាពីរភាសារួមគ្នាតែម្ដង សម្រាប់អ្នកអានជាភាសា អង់គ្លេស និង ខ្មែរ ។
ជាកិត្តិយសសម្រាប់រូបខ្ញុំណាស់ ដែលលោកបានពឹងឲ្យខ្ញុំជួយរចនាគម្របសៀវភៅនេះ ហើយថែមទាំងបានរួមចំណែកជាអ្នកពិនិត្យ អក្ខរាវិរុទ្ធ និង ខ្លឹមសារជាភាសាខ្មែរផងដែរ ។
សៀវភៅនេះនឹងធ្វើការបោះពុម្ពចែកចាយដោយឥតគិតថ្លៃ ក្រោមជំនួយរបស់មិត្តពុទ្ធសាសនិកជនម៉ាឡេស៊ី ចំនួន ៤ពាន់ក្បាល នាពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ ។ ខ្ញុំក៏មានបំណងស្នើសុំលោក ធ្វើការដាក់ចែកចាយសៀវភៅនេះ ជាលក្ខណៈសៀវភៅអេឡិចត្រូនិច (E-book) ដែលអនុញ្ញាតឲ្យធ្វើការដោនឡូតបានដោយសេរីលើអ៊ិនធើណិត ។
Posted: April 7th, 2008 under [V]-action, [V]-this-&-that.
Comments: 9
« ឆ្កួតមែនទេ?» บ้าหรือเปล่า - แช่ม แช่มรัม
…
นั่งมอง ดวงดาว คอยเฝ้า ให้ดาวร่วงหล่น
กี่ครั้งกี่หน ก็ยังไม่หล่นซักที
เฝ้าคอย ชะเง้อ แหงนคอรอคอยอย่างนี้
จากเดือนเป็นปี ไม่มีอะไรเปลี่ยนผัน
Posted: April 1st, 2008 under [V]-this-&-that.
Comments: 20
ដីខ្មែរ ស្រុកខ្មែរ “Cambodia Dreams”
កាលពីយប់ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ទី ២៧ ខែមីនា ឆ្នាំ២០០៨ កន្លងទៅថ្មីនេះ នៅសាលមហោស្រពចតុមុខបានធ្វើប្រារព្ធពិធីសម្ពោធភាពយន្តឯកសារជីវិត ពិតមួយរឿងក្រោមអធិបតីភាពលោកឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី សុខ អាន និង មានការចូលរួមពីសំណាក់ផលិតករ អង្គទូតនានា និង ភ្ញៀវកិត្តិយសជាតិ និង អន្តរជាតិជាច្រើនរូបទៀត ។
ភាពយន្តឯកសារនេះ បានរៀបរាប់អំពីជីវិតក្រុមគ្រួសារខ្មែរមួយគ្រួសារ ក្រោយរបបបង្ហួរឈាមខ្មែរគ្នាឯង ត្រូវបានបញ្ចប់ ។ គ្រួសារមួយនេះគឺគ្រួសាររបស់លោកយាយ ឆេង យ៉ាន គ្រួសារគាត់ត្រូវបានបែកគ្នា ដោយមួយផ្នែកគឺធ្វើការភៀសខ្លួនទៅជំរំជនភៀសខ្លួននៅប្រទេសថៃ ហើយមួយផ្នែកទៀតគឺរស់នៅក្នុងស្រុកខ្មែរយើង ។ ភាពយន្តឯកសារជីវិតពិតនេះបានធ្វើការប្រៀបធៀប អំពីជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់ផ្នែកទាំងពីរនៃគ្រួសារខាងលើ ។
ផ្នែក មួយបានបង្ហាញពីទុកលំបាករបស់ជនភៀសខ្លួន ដែលរស់នៅប្រមូលផ្ដុំគ្នានមួយកន្លែង មិនអាចចេញទៅណាឆ្ងាយបានទេ អ្វីដែលគាត់ធ្វើប្រចាំថ្ងៃនោះគឺ រង់ចាំដំណឹងថាមានអ្នកធានាចេញទៅក្រៅប្រទេស ក្រៅអំពីនោះពួកគាត់រង់ចាំតែទៅហើយរបបអាហារ សម្ភារៈប្រើប្រាស់ដែលអង្គការសប្បុរសនានាគេផ្ដល់ឲ្យតាមរយៈថៃ ។ យាយ ឆេង យ៉ាន បានធ្វើការពិពណ៌នាពីទុក្ខលំបាក និង កង្វល់ក្នុងចិត្តរបស់គាត់ គាត់ប្រៀបធៀបជីវិតរស់នៅរបស់ប្រជាជនខ្មែរនៅក្នុងជំរំនោះហាក់ ដូចជាសត្វដែលគេចិញ្ចឹមក្នុងទ្រុង ។ រស់នៅដោយគ្មានសេរីភាព មិនចេះប្រឹងប្រែងដើម្បីរស់ មួយថ្ងៃមួយថ្ងៃហាមាត់ចាំតែឲ្យគេដាក់ចំណីឲ្យស៊ី នៅរស់នៅតែរបៀបនេះក្មេងជំនាន់ក្រោយដែលនៅក្នុងជំរំ ច្បាស់ជាជួបប្រទះផលវិបាកជាពុំខាន នៅពេលដែលពូកគេត្រូវបានបញ្ជូនត្រឡប់មកមាតុភូមិវិញ ពូកគេច្បាស់ជាមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីជីវិតរស់ទេ ព្រោះពូកគេទម្លាប់នឹងជីវិតស៊ីស្រាប់ៗ ។
ផ្នែកមួយទៀតនៃ ភាពយន្តឯកសារបាននិយាយពីជីវភាពរបស់នៅរបស់ប្រជាជននៅក្នុងស្រុក ។ ពួកគាត់ពឹងលើកម្លាំងញើសឈាមខ្លួនឯងយ៉ាងលំបាកវេទនាដើម្បី ទ្រទ្រង់ជីវភាពរបស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់ពួកគាត់ មានពេលខ្លះមេឃក៏រាំងមិនអាចធ្វើស្រែបានល្អ ពេលខ្លះទឹកក៏ជន់លេចស្រូវអស់គ្មានសល់ ប៉ុន្តែពួកគាត់មានសេរីភាពច្រើនជាងអ្នករស់នៅជំរំ ក្មេងៗជំនាន់ក្រោយបានមានឱកាសរៀនសូត្រពីជីវភាពរស់នៅជាខ្មែរ ព្រមទាំងចំណេះដឹងទូទៅក្នុងការធ្វើស្រែចម្ការ ។ បន្ទាប់មកឯកសារនេះបានបង្ហាញពីជីវភាពក្រោយការធ្វើមាតុភូមិនិវត្តន៍របស់គ្រួសារយាយ ឆេង យ៉ាន ។
ផលិតករនៃភាពយន្តឯកសារនេះ ជនជាតិ New Zealand គាត់បានធ្វើការថតចំណាយពេលជាងម្ភៃឆ្នាំ ។ រូបភាពក្នុងនេះមានភាគច្រើនគាត់ធ្វើការថតថ្មី តែក៏មានបញ្ចូលរូបភាពពិតមួយចំនួនផងដែរ ។ ចំណុចពិសេសគឺតួឯកនេះរឿងគឺយាយ ឆេង យ៉ាន គាត់ជាអ្នកសម្ដែងផ្ទាល់តែម្ដង ។ ការសម្ដែងរបស់គាត់ពិតជាពិសេសមែន គឺមានលក្ខណៈធម្មជាតិរសរវើក ពូកែជាងតារាសម្ដែងអាជីពទៅទៀត ។ រង្វាន់លើកទឹកចិត្តពីរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាផ្ដល់ជូនផលិតករភាព យន្តគឺ មេដាយមាសថ្នាក់ជាតិ ព្រះរាជក្រឹត្យផ្ដល់សញ្ជាតិខ្មែរជូនគាត់ នឹងទឹកប្រាក់ប្រាំម៉ឺនដុល្លារ ។ ហើយនៅមានរង្វាន់លើកទឹកចិត្តជូនតារាសម្ដែងក្នុងរឿងនោះមួយចំនួន ទៀតផងដែរ ។ គួរឲ្យស្ដាយដែលយាយ ឆេង យ៉ាន មិនបានចូលរួមក្នុងកម្មវិធីសម្ពោធនោះ ព្រោះគាត់មានជំងឺមិនបានអញ្ជើញមកបាន ។
អាសយដ្ឋានគេហទំព័រភាពយន្តឯកសារនេះ www.cambodiadreams.org
Posted: March 29th, 2008 under [V]-this-&-that.
Comments: 12
រឿងខ្លីសម្រាប់ថ្ងៃនេះ «ប៉ះមួយថែមមួយ!»
មានរឿងខ្លីមិនសូវសំខាន់មកប្រាប់គ្នាយើង បញ្ជាក់បន្តិចថាមិនសូវសំខាន់ តែអានហើយវាមិនធ្វើឲ្យយើងឈឺទេ វាប្រហែលជាអាចឲ្យយើងធូរស្រាលអារម្មណ៍ ឬ ញញឹមចេញតិចៗក៏ថាបាន ។
ជិះជិតដល់កន្លែងធ្វើការទៅហើយ នៅសល់ប្រហែល ៣០០ម៉ែត្រ ទៀតប៉ុណ្ណោះ ម៉ូតូខ្ញុំផ្ដល់សញ្ញាប្រាប់កង់ក្រោយធូរខ្លាំងហើយ ។ សំណាងដែរនៅឆ្ងាយពីនោះប្រហែល១០ម៉ែត្រដល់កន្លែងសប់កង់ល្មម ខ្ញុំប្រើវិធីសាស្ត្រដោះស្រាយមករួចខ្លួនពេល គឺខ្ញុំសម្រេចមិនទាន់ប៉ះកង់ទេ សប់វាសិនព្រោះហួសម៉ោងប្រហែល១៥នាទីហើយ មានអីប្រសិទ្ធិភាពខ្យល់នោះបាននាំខ្ញុំទៅដល់កន្លែងធ្វើការទាំងផើតផតពោះ ។
ពេលញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់រួចខ្ញុំ ក៏បណ្ដើរម៉ូតូយកទៅប៉ះកង់នៅក្បែរកន្លែងធ្វើការ ព្រោះមិនចង់ទុកយូរក្រែងមានរវល់នេះរវល់នោះទៅធ្វើឲ្យខកខាន ។ ទៅដល់កន្លែងប៉ះកង់ ពូប៉ះកង់គាត់ទំនេរដៃល្មម អញ្ចឹងហើយគាត់ក៏បានចាត់ការម៉ូតូខ្ញុំមិនបង្អង់យូរទេ ។ កំពុងតែគាស់សំបកកងម៉ូតូស្រាប់តែមានក្មេងស្រីម្នាក់អាយុប្រហែល១០ឆ្នាំបានបណ្ដើរកង់មកសប់នៅកន្លែងនោះដែរ ។ ពូប៉ះកង់គាត់ក៏ប្រញាប់ប្រញាល់សប់ឲ្យគ្នាដែរ ព្រោះនាងតូចនោះថាប្រញាប់ណាស់ពូអើយជិតដល់ម៉ោងគ្នាចូលរៀនហើយ ។
ក្រោយពីសប់កង់ហើយនាងតូចកំពុងដកលុយមួយរយរៀលឲ្យពូសប់កង់មិនទាន់រួចផង កង់នាងក៏ធូរស្បេតទៅវិញ ។ នាងតូចធ្វើមុខស្អុយប៉ែ មើលទៅគួរឲ្យអាណិតណាស់ ។ ពូប៉ះកង់គាត់ថាកង់នេះធ្លាយហើយទាល់តែប៉ះទើបបាន ។ នាងតូចឆ្លើយតបបណ្ដើរ បណ្ដើរកង់ត្រឡប់បណ្ដើរ នាងថានាងគ្មានលុយទេ នាងត្រូវត្រឡប់ទៅផ្ទះសុំលុយពុកនាងនៅផ្ទះសិន ។
មុននេះបន្តិចខ្ញុំឮថានាងប្រញាប់ទៅរៀន ហើយបើរវល់តែបណ្ដើរកង់ទៅបណ្ដើរកង់មក ថ្មើរណាទៅទើបបានចូលរៀន? ខ្ញុំក៏ស្រែកហៅនាងតូចនោះឲ្យត្រឡប់មកវិញ ដោយប្រាប់ថាចាំខ្ញុំចេញថ្លៃប៉ះកង់ឲ្យ ពេលនោះនាងរាងអល់អែកបន្តិចដែរ តែក៏សម្រេចចិត្តដើរត្រឡប់មកវិញ ទាំងទឹកមុខអឹមអៀនបន្តិច ញញឹមស្ងួតៗ ។
ខ្ញុំក៏ងាកមកប្រាប់ពូប៉ះកង់ឲ្យគាត់មកប៉ះកង់នាងតូចមុនចុះ ព្រោះគ្នាប្រញាប់ ចំណែកខ្ញុំមិនអីទេ នៅមានពេលកន្លះម៉ោងទៀតឯណោះទើបដល់ម៉ោងចូលធ្វើការ ។ ពូប៉ះកង់គាត់ក៏ប្រឹងដុតដៃដុតជើង គាស់សំបកកង់នាងតូចចេញដើម្បីពិនិត្យរកកន្លែងធ្លាយ ។
ពូរើរុះៗមួស្របក់គាត់ក៏ប្រាប់ថា កង់ធ្លាយពីរបំណះឯណោះក្មួយអើយ ។ ខ្ញុំក៏តបទៅគាត់វិញថា មិនអីទេពូប៉ះឲ្យគ្នាទៅ គ្នាប្រញាប់ទៅរៀនផង ។ មួយសន្ទុះក្រោយមកពូប៉ះកង់គាត់ស្រែកប្រាប់នាងតូចថា កង់ប៉ះរួចហើយអាចជិះបានហើយ ។ គាត់បន្ថែមទៀតថាឲ្យអរគុណបងប្រុសម្នាក់នោះទៅ ហើយខំប្រឹងរៀនផងណាក្មួយ ។ នាងតូចនោះក៏បានងាកមកសំពះអរគុណខ្ញុំ ហើយក៏ ជិះកង់តម្រង់ទៅសាលាទៅ ។
ប្រហែល១៥នាទីក្រោយមក កង់ម៉ូតូខ្ញុំក៏ត្រូវបានប៉ះរួចរាល់ ខ្ញុំប្រាប់ឲ្យពូប៉ះកង់សរុបថ្លៃទាំងអស់ គាត់ប្រាប់ថា ម៉ូតូខ្ញុំគាត់យកមួយបំណះ១៥០០៛ ចំណែកកង់នាងតូចនោះ ពីរបំណះ២០០០៛ ។ តែនាងតូចនោះគាត់យកតែ១០០០៛ ទេ ។ គាត់ថាឲ្យខ្ញុំជួយចេញមួយបំណះ គាត់ជួយមួយបំណះ អាណិតគ្នា! «ប៉ះមួយថែមមួយ!»
Posted: March 17th, 2008 under [V]-this-&-that.
Comments: 10