I’m Back!
ខ្ញុំត្រឡប់មកវិញហើយបងប្អូនញាតិមិត្ត Blog ទាំងអស់ ។ ភ្នែករបស់ខ្ញុំឥឡូវនេះចាត់ទុកថាប្រសើរច្រើនជាងកាលពី ពីរអាទិត្យមុនច្រើនណាស់ ។ នៅសល់ស្នាមក្រហមដែលបណ្តាលមកពីរលាកសសៃ ហើយអាការៈទូទៅកំពុងប្រសើរឡើងវិញបណ្តើរៗផងដែរ ។
នៅទាស់បន្តិចដែលមិនទាន់ដូចដើមគឺ ពេទ្យហាមប្រើភ្នែកសម្លឹងប្រភពពន្លឺ (អេក្រង់កុំព្យូទ័រ, ទូរទស្សន៍ ។ល។) និងអានសៀវភៅច្រើនពេកក្នុងដំណាក់កាលនេះ ។
គ្រប់យ៉ាងអាចប្រព្រឹត្តទៅបានដូចដើមនៅពេលដែលស្នាមជាំឈាមរលាយបាត់ ។ ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាពេលណាបានរលាយបាត់ទេ ។ តែនៅអង្គុយមុខ កុំព្យូទ័រ ឬ មានសៀវភៅនៅនឹងដៃពេលទំនេរទ្រាំមិនបាននឹងប្រើភ្នែកសម្លឹង ។
គ្រាន់បើជាងពីរអាទិត្យមុន
វិលមកម្តង នេះការងារហាក់ដូចច្រើនជាងមុនទៅទៀត ហើយការងារដែលចូលមកថ្មីនោះ ក៏រឹតតែពាក់ព័ន្ធការប្រើប្រាស់ក្រសែភ្នែកនិងកុំព្យូទ័រទៅទៀត មិនដឹងធ្វើយ៉ាងម៉េចបើយើងជ្រើសយកផ្លូវមួយនេះ ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតទៅហើយ ។
រាល់ថ្ងៃនេះនៅជាកុំព្យូទ័រ ជិតស្និតសឹងដូចប្តីប្រពន្ធទៅហើយ និយាយតាមត្រង់ទៅ ថ្ងៃណាមិនបាន ប្រើ ចាប់ ស្ទាប់ កាន់ពាល់ ចុច អង្អែល (កូនកណ្តុរ ដូចមានច្របាច់ទៀតណ៎) គឺថ្ងៃនោះច្បាស់ជានៅមិនសុខ ដូចជាខ្វះៗខាតស្អីម្យ៉ាងយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ ។
ខ្ញុំជឿថាអ្នករាល់គ្នា ជាពិសេសមិត្ត Blog ក៏មិនខុសពីខ្ញុំប៉ុន្មានដែរ ព្រោះវាក្លាយជាទម្លាប់ កា្លយជាចំណែកមួយនៅក្នុងជីវិតយើងទៅហើយមែនទេ ។
សង្ឃឹមថា នឹងបានដូចដើមលឿនៗ ដូចដែលបានទទួលពរពីមិត្តៗទាំងអស់ ។ ហើយក៏មិនភ្លេចអរគុណម្តងទៀតចំពោះរាល់សណ្តានចិត្តព្រួយបារម្ភតាម រយៈ Commentsក្នុង Blog , ទូរស័ព្ទ (មិត្តរួមការងារ) , សារជាអក្សរ ។ល។
Posted: September 12th, 2008 under [V]-action, [V]-interested.
Comments: 2
Write a comment