រឿងខ្លី “Memory” (តចប់)
អាន Memory 1 អាន Memory 2 អាន Memory 3
… មួយសន្ទុះក្រោយមក មិត្តភ័ក្តទាំងពីរនាក់ដែលមេហៅទៅនិយាយខាងក្រៅបានដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់វិញ ។
“មេប្រាប់ថា … ស្អែកគាត់ជប់លៀងឲ្យវីរិយាឯង នៅហាង - - - ផ្លូវមុនីវង្ស ចាំបានទេ? ហាងដែលយើងធ្លាប់ទៅញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់ជាមួយគាត់កាលពីចុះទៅធ្វើការនៅខាងក្រៅលើកមុននោះ?” មិត្តម្នាក់គេប្រាប់ខ្ញុំ
“ចាំបានតើហ៍ ហាងហ្នឹង មេ សសើរថាធ្វើតៅហ៊ូឆ្ងាញ់ហ្នឹងអ្ហេ?” ខ្ញុំតបគេវិញ
“បងៗ ថ្ងៃត្រង់ ឬ ល្ងាច? ខ្ញុំដូចជាឮថា ថ្ងៃត្រង់” មិត្តម្នាក់ទៀតដែលចេញទៅជាមួយគ្នាអម្បាញ់មិញសួរបញ្ជាក់
“ដល់ហើយយើង… មើល៍វីរិយាជួយប្រែខ្ញុំបន្តិចមើល មេគាត់ថា ‘Dinner’ ប្រែថាម៉េច? ” មិត្តម្នាក់ដែលប្រាប់ខ្ញុំមុននេះឆ្លើយ
“six twenty ok?” មេខ្ញុំគាត់បែរមកបញ្ជាក់ ប្រាប់មិត្តខ្ញុំដែលកំពុងប្រកែកគ្នា
(ប្រហែលជាមេគាត់ឮថាពួកយើងកំពុងប្រកែកគ្នារឿងពេលវេលាហើយបានជាគាត់បញ្ជាក់បន្ថែម…នៅស្រុកខ្មែរយូរៗស្តាប់យើងនិយាយបានច្រើនណាស់ ចង់និយាយដើមមិនបានទេ គាត់កាត់យល់បាន … ហេហេហេ គេមិនទាន់ថាឲ្យផង បរិហារខ្លួនឯងមុនទៅហើយថាជាកូនចៅចូលចិត្តនិយាយដើមមេ….)
…អ្ហេ!!! តែគាត់មិនមើលមុខខ្ញុំទេ មិនសួរថាទំនេរឬទេ? ទៅបានឬអត់? ក៏មិនសួរដែរ នេះគាត់កំពុងគិតស្អីគាត់ហ្នឹង ខ្ញុំមិនយល់ទេ … ណ្ហើយ! មិនចង់គិតច្រើនទេ ខ្ជិលណាស់ខ្ញុំ ខ្ជិលឈឺក្បាល… (តែនៅតែលួចគិតតិចៗដដែលហ្នឹង)
ពេញមួយថ្ងៃនៅកន្លែងធ្វើការ ខ្ញុំដូចជាមិនបានធ្វើអ្វីឲ្យកើតជាប្រយោជន៍សោះ មានតែអង្គុយគិតវែងគិតខ្លី ពីនេះបន្តិចពីនោះបន្តិច ។ ពេលវេលាហាក់មិនប្រណីសោះឡើយ ដើរទៅមុខលឿនដូចផ្លេកបន្ទោលអញ្ចឹង មិនដឹងស្អីផងដល់ម៉ោងចេញទៅផ្ទះស្រេច … នេះសរុបបានថាថ្ងៃទីប្រាំនៅកន្លែងធ្វើការខ្ញុំត្រូវបានបញ្ចប់បាត់ទៅហើយ នៅសល់តែបួនថ្ងៃទៀតប៉ុណ្ណោះ…។
Read more »
Posted: July 4th, 2008 under [V]-Writing.
Comments: 3