រឿងខ្លី “Memory” (2)
(វគ្គមុន)…. ‘ហើយអ្នកណាគេយករូបទាំងនេះមកទុកអីនៅកន្លែងណឹង?’ ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ ។ ចង់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញហើយឈឺក្បាលណាស់ កំពុងបែរមុខចេញពីមុខផ្ទះចាស់ ស្រាប់តែ
(ត) … កំពុងបែរមុខចេញពីមុខផ្ទះចាស់ ស្រាប់តែខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍បានថា ពេលនេះខ្ញុំមិនមែនឋិតនៅចិញ្ចើមថ្នល់ទល់មុខផ្ទះខ្ញុំទៀតឡើយ ខ្ញុំនៅក្នុងផ្ទះបែកបាក់មួយ មានគំនរជញ្ជាំងឥដ្ឋស៊ីម៉ងត៍រាយប៉ាយពេញដី នៅក្បែរខ្លួនខ្ញុំជាជញ្ជាំងឈើប្រអប់ តែពេលនេះវាឆេះរោលបន្ទះក្តារសងខាងអស់ហើយ នៅសល់តែសរសរគ្រោងផ្នែកខាងក្នុងទេ ។
រូបថត! រូបថតទៀតហើយ នៅក្នុងនោះមានរូបថតតូចធំបួនដប់រូប ដាក់តាំងនឹងគ្រោងសរសេររបស់ជញ្ជាំងប្រអប់យ៉ាងស្អាត ។ ក្នុងនោះជារូបកុងខ្ញុំអង្គុយនៅកណ្តាលគេ និងមនុស្សជាច្រើនអ្នកទៀត វាជារូបអានុស្សាវរីយ៍ពេលបិទវគ្គសិក្ខាសាលាអប់រំអ្វីមួយ តាមខ្ញុំចាំបាន កុងធ្លាប់ប្រាប់ថាថតកាលពីជាង២០ឆ្នាំមុន នៅកន្លែងធ្វើការរបស់គាត់ (អាគារលក់ទំនិញរបស់រដ្ឋ សម័យរដ្ឋកម្ពុជា) ។ នៅមានរូបផ្សេងៗជាច្រើនទៀត សុទ្ធសឹងតែជារូបដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញពីមុន ចម្លែកត្រង់ថាម៉េចបានជាវាមកនៅកន្លែងនេះអញ្ចឹង ? អ្នកណាគេយកមកដាក់តាំងនៅកន្លែងនេះ? នេះខ្ញុំរឹតតែឈឺក្បាលខ្លាំងឡើងហើយ …
តុក! ៗ ៗ ៗ ៗ… ” យ៉ា ភ្ញាក់ឬនៅកូន” ម៉ាក់គោះទ្វារបន្ទប់ខ្ញុំ
អូយឈឺក្បាលម៉្លេះ បើកភ្នែកមិនចង់រួចទេ តែខ្ញុំត្រូវប្រញាប់ឆ្លើយតបម៉ាក់សិន
“បា……ទ កំពុងតែភ្ញាក់ម៉ាក់…” ខ្ញុំឆ្លើយទាំងនៅបើកភ្នែកមិនទាន់រួចនៅឡើយ និយាយបណ្តើរស្ងាបបណ្តើរ
‘ហ្អាកមុនហ្នឹងអញយល់សប្ដិតើហ៍’ ខ្ញុំនឹកក្នុងចិត្ត
“ទៅលុបមុខទៅ … ជូនម៉ាក់ទៅ ផាកវ៉េ ថ្ងៃនេះអ៊ុំស្រីគាត់អត់ទៅទេគាត់រវល់…” ម៉ាក់ប្រាប់ខ្ញុំពីមូលហេតុដែលគាត់ដាស់ខ្ញុំ ធម្មតាគាត់មិនដាស់ទេ ព្រោះគាត់ចេញទៅហាត់ប្រាណជាមួយអ៊ុំស្រីខ្ញុំតាំងតែពីម៉ោងជិតប្រាំមួយព្រឹកឯណោះ ទម្រាំតែគាត់មកវិញខ្ញុំចេញទៅធ្វើការបាត់ហើយ ។
ខ្ញុំប្រឹងបើកភ្នែកមើលទៅនាឡិកាលើតុក្បាលគ្រែ “6:23 am” ម៉ោងប្រាំមួយជាងហើយ ម៉ាក់គាត់ម៉េចទៅយឺតម៉្លេះថ្ងៃនេះ ។ ខ្ញុំយកដៃញីមុខឲ្យស្វាងងងុយ ទើបចាប់អារម្មណ៍បានថា ខ្ញុំនៅឈឺក្បាលខ្ទុំៗ ‘ឈឺក្បាល?’ នឹកក្នុងចិត្តសួរខ្លួនឯង ‘អឺ! មែនហើយមុនហ្នឹងខ្ញុំយល់សប្តិ ក្នុងយល់សប្តិនោះខ្ញុំក៏ឈឺក្បាលដែរ …’ ខ្ញុំមិនបានគិតដល់រឿងយល់សប្តិទេ ព្រោះទើបនឹកឃើញថា ម៉ាក់ប្រហែលជាកំពុងចាំខ្ញុំយូរហើយ មិនបានទេស្រូតទៅលុបមុខសិន អាងនឹងបានជូនម៉ាក់ទៅផាកវ៉េក ។
២នាទីក្រោយមកខ្ញុំលុបមុខរួចរាប់ ហើយដើរសំដៅទៅរកម៉ាក់នៅផ្ទះបាយ ឮសំឡេងប៉ុកប៉ាក់ពីផ្ទះបាយ ប្រហែលម៉ាក់នៅហ្នុងហើយ ។ ទៅដល់ឃើញម៉ាក់កំពុង ឆាចៀនអាំងស្ល…អីមិនដឹងទេ ក្លិនឈ្ងុយពេញផ្ទះបាយ ។
“ម៉ាក់ ខ្ញុំលុបមុខរួចហើយ តោះខ្ញុំជូនទៅ” ខ្ញុំប្រាប់ម៉ាក់ពីក្រោយ
“អឺ ចាំមួយភ្លែតជិតរួចហើយ” ម៉ាក់តបមកខ្ញុំវិញ តែមិនបានបែរមកទេ ព្រោះគាត់កំពុងជាប់ដៃធ្វើម្ហូប
“ម៉ាក់ថ្ងៃនេះម៉េចក្រទៅផាកវ៉េម៉្លេះ?” ខ្ញុំសួរគាត់បន្ថែម
“ខ្ជិលដាស់លោកកូនឯងពីព្រឹកពេក ក្រែងក្រោកមិនរួច” ម៉ាក់ឆ្លើយមកវិញ លេងខ្ញុំនិយាយមិនចេញតែម្ដង
‘មិនបាច់ខ្ជិលទេម៉ាក ទោះព្រឹកយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំងើបជូនម៉ាក់ឯងដែរ គ្មានពិបាកស្អីផង ជូនទៅហើយមកគេងតវិញហ្នឹង…’ ហាហាហហា ខ្ញុំតវ៉ាគាត់ក្នុងពោះម្នាក់ឯង
បន្ទាប់ពីជូនម៉ាក់ទៅផាកវ៉េហើយ ខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ក៏គេងបន្ដកន្លះម៉ោងទៀតសឹមទៅធ្វើការ (ថាដេក ដេកមែន…ហេហេហេ ….ធ្វើតាមអ្វីដែលបានគិតទុកតើហ៍….) ពេលនេះដូចជានៅសឺ សឺ នៅឡើយ នៅឈឺក្បាលខ្ទុំទៀតផង ។ ប្រាស់ខ្នងគេង ហើយប្រឹងបិទភ្នែកថាឲ្យវាលក់ តែគេមិនលក់ទេ ចិត្តខ្ញុំបែរជាគិតដល់រឿងយល់សប្តិកាលពីទៀបភ្លឺទៅ ខ្ញុំមិនសូវចាំយល់សប្តិទេ ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនហើយក៏ភ្លេចអស់ តែលើកនេះខ្ញុំចាំច្បាស់ណាស់ ព្យាយាមតម្រៀបហេតុការណ៍ដែលបានកើតឡើងក្នុងយល់សប្ដិឡើងវិញ រូបភាពទាំងអស់បានលេចឡើងម្ដងទៀត ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំយល់សប្ដិឃើញចម្លែកម៉្លេះ ហើយម៉េចបានជាខ្ញុំចាំវាបានច្បាស់ម៉្លេះ ។
ក្រឡេកមើលម៉ោងនៅលើតុម្ដងទៀតឃើញថា
‘…អស់មានពេលគិតហើយលោកម្ចាស់…’ ខ្ញុំស្រែកតឿនខ្លួនឯង
នៅខ្វះកន្លះម៉ោងទៀតដល់ម៉ោងចូលធ្វើការហើយ
‘…ហើយពេលនេះលោកឯងនៅលើគ្រែនៅឡើយ…’ ស្អីឲ្យវាមួយសិន (ហេហេហេ ស្ដីឲ្យក្នុងចិត្ត មិនបាននិយាយចេញទេ ព្រោះខ្លាចធ្លាប់ខ្លួន មិនស្រួលទេអារឿងទម្លាប់និយាយម្នាក់ឯងហ្នឹង អ្នកដទៃគេមើលមក គេអាចគិតបានថាហើយ វិកល… )
ខ្ញុំស្ទុះក្រោករៀបចំខ្លួនទៅធ្វើការ ព្រោះមិនចង់ទៅយឺតទេ អាទិត្យនេះជាអាទិត្យចុងក្រោយហើយសម្រាប់ខ្ញុំនៅកន្លែងធ្វើការ ។
ពេលកំពុងរៀបចំខ្លួនទៅធ្វើការហ្នឹង ខ្ញុំដូចជាមានភ្នកក្នុងចិត្តថាមានអ្វីមួយកំពុងកើតឡើង
‘ហើយយល់សប្តិហ្នឹងមានអ្វីទាក់ទងនឹងហេតុការណ៍ដែលនឹងកើតឡើង ឬអត់ណ៎’ … សួរខ្លួនឯងទៀតហើយ
‘……….’ គ្មានចម្លើយ
‘សាកគិតឲ្យលម្អិតបន្តិចទៅមើល៍…’
‘……….’ គិតមិនចេញទេ
‘ហើយចុះម៉េចបានជាត្រូវឈឺក្បាលជាមួយវាស្អីខ្លាំងម៉្លេះអ្ហា?’ ស្រែកដាក់តឿនខ្លួនឯងសិន បណ្តោយទុកតិចទៀតក្លាយជា ‘វិកល..មែនទៅ’
‘ទោះយ៉ាងណាក៏នៅតែគិតថាយល់សប្ដិហ្នឹងកំពុងប្រាប់អ្វីម៉្យាងដល់ខ្ញុំ… គ្រាន់តែពេលគិតមិនចេញថាស្អីគេ’ នៅមិនដាច់អាល័យសុំគិតដល់វាម៉ាច្បិចទៀតសិន ហេហេហេ
(មិនមែនខ្ញុំមានញានទី៦ទេ តែរឿងប្រផ្នូក្នុងចិត្តខ្ញុំជឿថាអ្នកណាក៏មានដែរ មែនទេ? គ្រាន់តែវាកើតឡើងមែន ឬអត់ប៉ុណ្ណឹងឯង ម្យ៉ាងតាមដែលធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ ‘ជីរិត’ កន្លងមក យល់សប្តិខ្លះវាឆុតដែរហ្នឹងណា ពិបាកនិយាយថាមិនជឿដែរ… )
ក្រឡេលមើលប្រក្រតទិនលើជញ្ជាំង ឃើញថាជិតដាច់ខែប្រាំហើយ ‘ដាច់ខែ ៥!!! លឿនម៉្លេះ’ ‘^//^’ ‘TvT’ អឺមែនហើយ ឆាប់ណាស់ណ៎ …… (នៅមានត)
Posted: June 5th, 2008 under [V]-Writing.
Comments: 13
Comments
Comment from Ely
Time: June 5, 2008, 2:46 pm
Hello Viriya!
I looked through Sophak’s blog and coincidently found your blog. First I didn’t realize that it is you, Viriya, who I used to meet once or twice at NiDA. Still working at NiDA? Oh, Nice to read your story :-).
Comment from Virya
Time: June 5, 2008, 6:08 pm
Hi Ely,
You are right, I’m Virya (NiDA). I still working for NiDA, and I had jointed the second project (GIAS/PAIS) as a member of Resident Team. (If you read my story till the end you may know how my work is hehehe… can’t tell you right now, need to keep secret my writing hahaha)
Nice to hear from you. Yeah, I know Sophak and Bong Marry from blog a year ago. We are (may call ourself “Blog Gainster hahaha) Cambodia blogger.
I’m working with Mr. Qwot (Korean), Soth, Soana, Kim Lang (She gonna give a birth to her little girl next month) and others those who worked for GIAS and are still getting along the second project. They used to talk about you and another “Ly” (Lykok- his nick name)..too…
Welcome to my blog, hope you enjoy …. 
Comment from វីរិយា
Time: June 8, 2008, 7:43 am
បងសុខគី »»» អរគុណច្រើនបង!
កាភាក់ »»» នៅបីភាគទៀតបានចប់សរសេររួចហើយតែមិនទាន់បានពិនិត្យឡើងវិញនៅឡើយ! ហេហេហេ
Comment from naraths
Time: June 8, 2008, 11:35 am
បេស អន ធ្រូ ស្ដរី ម៉ង!! គុត…
Comment from sokthy
Time: June 10, 2008, 11:47 am
nice story. at the end of story, will you tell what are lessons should you share to readers?
Comment from វីរិយា
Time: June 10, 2008, 6:44 pm
Thank you sokthy!
what lesson will I tell shared to reader? hehehe, impression never located in the middle of an assay!
Comment from Soddhipong
Time: June 22, 2008, 12:38 pm
សួស្តី ល្បងវី
បាត់មុខបាត់មាត់យូរម្លេះ តើសុខសប្បាយជាទេ ?
Comment from វីរិយា
Time: June 24, 2008, 8:01 am
មិនបានបាត់ទៅណាទេ ខ្ញុំនៅម្ដុំៗនេះតើហ៍ គ្រាន់តែមួយរយៈនេះរវលបន្តិច ណាការងារប្រចាំថ្ងៃ ណាការងារសាលា (ពេលនេះកំពុងប្រឡងបញ្ចប់ឆមាស) ខ្ញុំថាប្រហែលជាខែក្រោយនេះហ្នឹងមានពេលច្រើនសម្រាប់ Blog ដូចកាលពីមុន! អរគុនច្រើន សុទ្ធិពង្ស ដែលបានមកសួរនាំសុខទុក្ខ!
Comment from KSAG
Time: June 24, 2008, 9:02 am
កំណាព្យប្រដៅសៀម
នែ៎!សៀមឈាមថោក គំនិតស្មោកគ្រោក លោភលន់ឥតខ្មាស់ ព្រះវិហារនេះណា ពិតខ្មែរជាម្ចាស់ សកលជ្រាបច្បាស់ គ្រប់ទីគ្រប់ឋាន។
នែ៎!សៀមចង្រៃ កុំដេកស្រមៃ អោយហួសក្តីស្មាន ព្រះវិហាររបស់ខ្មែរ ឥតប្រកែកបាន តុលាការបាន កាត់ក្ដីរួចហើយ។
នែ៎!សៀមទុរយស ទៅផ្ទះវិញចុះ កុំនៅកន្តើយ បើចង់សុខខ្លួន ចេញកុំងាកក្រោយ យើងប្រាប់អោយហើយ នេះការព្រមាន៕
និពន្ធដោយ
Khmer Students Association in Germany
សូមមេត្តាជួយធ្វើការផ្សព្វផ្សាយបន្ត សូមអរគុណ
Write a comment